List do Kościoła w Filadelfii - Komentarz do Księgi Objawienia


KOMENTARZ DO KSIĘGI OBJAWIENIA

LIST DO KOŚCIOŁA W FILADELFII

 

(7) A do anioła zboru w Filadelfii napisz: To mówi Święty, prawdziwy, Ten, który ma klucz Dawida, Ten, który otwiera, a nikt nie zamknie, i Ten, który zamyka, a nikt nie otworzy. (8) Znam uczynki twoje; oto sprawiłem, że przed tobą otwarte drzwi, których nikt nie może zamknąć; bo choć niewielką masz moc, jednak zachowałeś moje Słowo i nie zaparłeś się mojego imienia. (9) Oto sprawię, że ci z synagogi szatana, którzy podają się za Żydów, a nimi nie są, lecz kłamią, oto sprawię, że będą musieli przyjść i pokłonić się tobie do nóg, i poznają, że Ja ciebie umiłowałem. (10) Ponieważ zachowałeś nakaz mój, by przy mnie wytrwać, przeto i Ja zachowam cię w godzinie próby, jaka przyjdzie na cały świat, by doświadczyć mieszkańców ziemi. (11) Przyjdę rychło; trzymaj, co masz, aby nikt nie wziął korony twojej. (12) Zwycięzcę uczynię filarem w świątyni Boga mojego i już z niej nie wyjdzie, i wypiszę na nim imię Boga mojego, i nazwę miasta Boga mojego, nowego Jeruzalem, które zstępuje z nieba od Boga mojego, i moje nowe imię. (13) Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do zborów. (Obj 3:7-14).

 

 

List do Kościoła w Filadelfii

ZARYS HISTORYCZNY

Filadelfia dzisiaj jest znana pod nazwą Alasehir (miasto w Turcji). Miasto zostało zbudowane na terenie zajętym przez Królestwo Pergamonu w 189 r. p.n.e.

Założycielem Królestwa Pergamonu był Filetajros, który w 283 p.n.e. opanował Pergamon, odrywając jego terytorium od państwa Lizymacha. Panowanie Filetajrosa oraz jego następcy Eumenesa I to czas walki o utrwalenie niezależności, głównie przeciwko imperium Seleukosa. Następny władca Attalos I prowadził liczne wojny z krajami sąsiednimi – z Galatami, Seleukidami, Macedonią, a podstawą jego polityki stała się współpraca polityczna i militarna z Rzymem. Za jego czasów ma również miejsce początek intensywnego rozwoju kulturalnego i naukowego Pergamonu. Za Eumenesa II Pergamon stał się największym państwem w Azji Mniejszej, przejmując większość posiadłości seleukidzkich, utraconych przez Syrię. Polityka sojuszu z Rzymem i walki o osłabienie Seleucydów kontynuowana była także za czasów jego brata i następcy Attalosa II. Ostatnim władcą państwa pergamońskiego był Attalos III, który w pozostawionym przez siebie testamencie oddał królestwo Pergamonu Rzymowi, nadając jednocześnie samemu miastu Pergamon i innym zależnym greckim miastom status wolnego polis. Wywołało to liczne sprzeciwy wśród ludności, co spotkało się z militarną odpowiedzią Rzymu i w konsekwencji zorganizowaniu z części państwa pergameńskiego nowej rzymskiej prowincji Azji.

Eumenes II, król Pergamonu, miał młodszego brata, Attalosa II, który po jego śmierci został następcą tronu. Pomiędzy Eumenesem II i Attalosem II istniała głęboka relacja przyjaźni. Z powodu lojalności i oddania Attalosa II jego bratu zostało mu nadane imię Filadelfos, tzn. „ten, który kocha swojego brata”. Od imienia jego pochodzi nazwa miasta – Filadelfia.

Miasto było słynne z produkcji wina (Dionizos, bóg wina, był głównym bóstwem czczonym tutaj).

Filadelfia była usytuowana na głównej drodze pocztowej imperium prowadzącej z Rzymu do Pergamonu, Sardes i Królestwa Frygii. Była ona niejako „wrotami” do Azji Mniejszej i stała się centrum misyjnym dla rozpowszechniania języka greckiego i kultury greckiej na wschodnie części Lidii i Frygii. Ten misyjny charakter miasta wydaje się być podkreślony w liście do kościoła w Filadelfii.

Miasto zostało prawie kompletnie zniszczone przez trzęsienie ziemi w 17 r. n.e. W tym samym czasie podobne straty poniósł Sardes i inne miasta regionu.

Finansowa pomoc, którą Filadelfia otrzymała na odbudowę miasta od Tyberiusza, cezara Rzymy, przyczyniła się do tego, że mieszkańcy zmienili nazwę miasta na Nowa Cezarea (Nowe Miasto Cezara). Później za czasów panowania Wespazjana nazwa miasta została ponownie zmieniona, tym razem na Flawia (jego nazwisko rodowe). Żadna z nowych nazw miasta nie utrzymała się długo i w konsekwencji powrócono do pierwszej nazwy – Filadelfia.

Pierwotna świetność miasta nigdy nie została w pełni przywrócona.

W Filadelfii znajdowała się duża społeczność Żydowska. Przyczyniało się to do prześladowań wspólnot chrześcijańskich ze strony Żydów.

 

Nazwa kościoła:

Nazwa „ filadelfia” wywodzi się z połączenia dwóch greckich słów: przyjaźń i miasto. Tak, więc słowo to możemy przetłumaczyć jako „przyjacielskie miasto”.

Współcześnie nazwa miasta jest: Allah Shehu, tzn. „miasto Boga” lub Alasehir tzn. „czerwone miasto”.

 

Tytuł Jezusa:

To mówi Święty, prawdziwy

Określenia, których tu Jezus używa: „święty” i „prawdziwy” opisują w pełni Jego charakter. Królowanie Jezusa Chrystusa oparte jest na fundamencie Jego charakteru. Jezus jest godny zaufania. Można ufać Jego słowom. Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba w Starym Testamencie oraz Jezus w Nowym Testamencie znajdują przyjemność w dawaniu i spełnianiu swoich obietnic. Jest to w całkowitej opozycji do Boga Islamu. Koran przedstawia Allacha jako kapryśnego; Allach może zrobić cokolwiek i nigdy nie możesz być pewien, co zrobi. Możemy rozumieć to w ten sposób, że Allach nie jest kimś, komu możesz ufać.

Przedstawiając samego siebie w tym liście Jezus używa określeń „święty” i „prawdziwy”, ponieważ z siedmiu kościołów, do których zwraca się On, tylko Filadelfia była prawdziwie wierna, aby być lojalnym i oddanym przedstawicielem Boga. Inne kościoły miały problemy z tym.

 

Ten, który ma klucz Dawida, Ten, który otwiera, a nikt nie zamknie, i Ten, który zamyka, a nikt nie otworzy.”

Termin „klucz Dawida” po raz pierwszy pojawia się w Biblii w księdze Izajasza:

(20) I stanie się w owym dniu, że powołam mojego sługę Eljakima, syna Chilkiasza, (21) i oblokę go w twoją szatę, i przepaszę go twoją szarfą, i twoją władzę złożę w jego ręce, i będzie ojcem dla mieszkańców Jeruzalemu i dla domu judzkiego. (22) I położę na jego ramieniu klucz domu Dawida, i gdy on otworzy, to nikt nie zamknie, a gdy on zamknie, to nikt nie otworzy. (23) I wbiję go jako gwóźdź na pewnym miejscu, i będzie tronem chwały dla domu swojego ojca. (24) I na nim zawiśnie cały ciężar domu jego ojca, pędy szlachetne i pędy dzikie, wszelkie naczynia drobne, od miednic do wszelakich dzbanów. (25) W owym dniu – mówi Pan Zastępów – gwóźdź wbity na pewnym miejscu podda się, odłamie i spadnie, i ciężar na nim zawieszony rozbije się, gdyż Pan to powiedział. (Izajasza 22:20-25)

Kontekst tego fragmentu jest taki, że Szebna, który był zarządzcą w pałacu królewskim za panowania Hiskiasza, króla Judy, zostaje usunięty i na jego miejsce Bóg wyznacza Eljakima. Eljakim jako zarządca domu królewskiego miał nosić wielki klucz przewieszonym na sznurze przez ramiona, który był symbolem danego mu autorytetu.

W wersecie 22 (Iz 22:22) znajdujemy słowa, które Jezus kieruje do kościoła w Filadelfii. Mimo tego, że fragment ten odnosi się do Eljakima, rozumiemy, że zawarte jest tam przesłanie mesjańskie. W wersetach 23 i 24 występujące słowo „gwóźdź” jest określeniem Jezusa Chrystusa. Natomiast werset 25 mówi o ukrzyżowaniu Jezusa. Jest to jedno z kilku miejsc w Starym Testamencie (inne występuje w Daniela 9:26), gdzie znajdujemy zapowiedź śmierci Mesjasza.

Wiele nieporozumień powstało wokół tego zagadnienia, po wydarzeniu, które miało miejsce w Cezarei Filipowej, gdzie Jezus powiedział Piotrowi, że da mu „klucze Królestwa Niebios” (Mat 16:19). Katolicy odwołując się do tego wydarzenia próbują dowieść, że Piotr był pierwszym papieżem (jednakże nie istnieją żadne dowody potwierdzające, żeby tak było). Jeżeli będziemy czytać sprawozdanie Mateusza dalej zauważymy, że dwa rozdziały później Jezus daje klucze do Królestwa wszystkim apostołom, a nie tylko Piotrowi:

(18) Zaprawdę powiadam wam: Cokolwiek byście związali na ziemi, będzie związane i w niebie; i cokolwiek byście rozwiązali na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie. (19) Nadto powiadam wam, że jeśliby dwaj z was na ziemi uzgodnili swe prośby o jakąkolwiek rzecz, otrzymają ją od Ojca mojego, który jest w niebie. (20) Albowiem gdzie są dwaj lub trzej zgromadzeni w imię moje, tam jestem pośród nich. (Mat 18:1-20)

Piotr osobiście wyjaśnia tą kwestię w swoim pierwszym liście, gdzie tłumaczy, że kamieniem, na którym Kościół jest zbudowany jest sam Jezus Chrystus (1 Piotra 2:4-9).

 

Pochwały:

(8) Znam uczynki twoje; oto sprawiłem, że przed tobą otwarte drzwi, których nikt nie może zamknąć; bo choć niewielką masz moc, jednak zachowałeś moje Słowo i nie zaparłeś się mojego imienia. (9) Oto sprawię, że ci z synagogi szatana, którzy podają się za Żydów, a nimi nie są, lecz kłamią, oto sprawię, że będą musieli przyjść i pokłonić się tobie do nóg, i poznają, że Ja ciebie umiłowałem. (10) Ponieważ zachowałeś nakaz mój, by przy mnie wytrwać, przeto i Ja zachowam cię w godzinie próby, jaka przyjdzie na cały świat, by doświadczyć mieszkańców ziemi.

 

sprawiłem, że przed tobą otwarte drzwi, których nikt nie może zamknąć

Termin „otwarte drzwi” w Biblii:

Albowiem otwarły się przede mną szeroko wrota dla owocnej działalności mojej, a przeciwników jest wielu„. (1 Kor 16:9)

Gdy przybyłem do Troady dla zwiastowania ewangelii Chrystusowej, a drzwi zastałem otwarte w Panu …„. (2 Kor 2:12)

A módlcie się zarazem i za nas, aby Bóg otworzył nam drzwi dla Słowa w celu głoszenia tajemnicy Chrystusowej, z powodu, której też jestem więźniem„. (Kol 4:3)

 

choć niewielką masz moc, jednak zachowałeś moje Słowo

Wierzący z Filadelfii wytrwali w Słowie Bożym w czasie, kiedy prawda Biblii była negowana.

My żyjemy w czasach, w których bycie chrześcijaninem staje się być czymś niepoprawnym społecznie. Powszechna akceptacja związków homoseksualnych, aborcji, „nowe zasady tolerancji religijnej” itp., coraz bardziej zaostrzają rozbieżności pomiędzy współczesnym sposobem życia a Biblią. Czy wytrwamy w Słowie Bożym wobec społecznej presji, która wciąż narasta?

 

nie zaparłeś się mojego imienia

Drugie przykazanie, które dał Bóg Mojżeszowi: „Nie nadużywaj imienia Pana, Boga twojego …” (Ks. Wyjścia 20:7), nie odnosi się do sfery naszego języka, tzn. do wypowiadania imienia Boga niestosownie, w niewłaściwych sytuacjach, miejscach, itp. My jako chrześcijanie jesteśmy niejako ambasadorami Boga na ziemi, reprezentujemy Królestwo Boże przed ludźmi. Przykazanie to odnosi się do lojalnego i prawdziwego reprezentowania imienia Jezusa Chrystusa na ziemi.

Żyjemy w dniach, gdzie boskość Jezusa jest obiektem zaprzeczenia nawet w kościołach chrześcijańskich. Jest wiele różnych kultów, lecz wszystkie one mają jedną rzecz wspólną, zaprzeczają boskości Jezusa Chrystusa (jako jeden z mnóstwa przykładów możemy tu podać Świadków Jehowy).

 

Oto sprawię, że ci z synagogi szatana, którzy podają się za Żydów, a nimi nie są, lecz kłamią, oto sprawię, że będą musieli przyjść i pokłonić się tobie do nóg, i poznają, że Ja ciebie umiłowałem.

Podają się za Żydów, a nimi nie są? O kim tutaj mówi Jezus?

Kościół Katolicki, Prawosławny, Świadkowie Jehowy oraz również niektóre kościoły protestanckie wyznają pogląd nazywany „teologią zastępczą”. Głównym założeniem tej doktryny jest teza, że ponieważ Żydzi odrzucili Jezusa, Bóg odrzucił Izrael, zastępując go „Izraelem Duchowym”, tzn. wszystkimi wierzącymi. Według tej doktryny teraz prawdziwymi Żydami są „duchowi Żydzi”, tzn. chrześcijanie, którzy pozostali jedynymi spadkobiercami wszystkich obietnic, które Bóg dał pierwotnie Izraelowi. Fizyczny Izrael natomiast, jak zakłada się w ramach tej teologii, nie gra już więcej żadnej roli w Bożym planie odkupienia.

Ten pogląd zazwyczaj idzie w parze z amilenializmem, który zakłada, że Jezus nie powróci fizycznie na ziemię (aby panować na niej jako król z Jerozolimy przez tysiąc lat, jak podaje Biblia).

Teologia ta położyła fundamenty pod holokaust, który miał miejsce w Europie. Jedną z przyczyn tego, że holokaust wydarzył się byli milczący duchowni chrześcijańscy, którzy nie wyrazili głosu sprzeciwy wobec prześladowania Żydów przez nazistowskie Niemcy. Nawet dzisiaj możemy zauważyć, że antysemityzm występuje w wielu kościołach nazywających siebie chrześcijańskimi.

Bóg kocha Izrael i Jego zamierzenia wobec tego narodu nigdy nie zostały unieważnione. Zobaczmy, co Bóg poprzez proroka Izajasza mówi, na temat Izraela:

(1) Lecz teraz – tak mówi Pan – który cię stworzył, Jakubie, i który cię ukształtował, Izraelu: Nie bój się, bo cię wykupiłem, nazwałem cię twoim imieniem – moim jesteś! (2) Gdy będziesz przechodził przez wody, będę z tobą, a gdy przez rzeki, nie zaleją cię; gdy pójdziesz przez ogień nie spłoniesz, a płomień nie spali cię. (3) Bo Ja, Pan, jestem twoim Bogiem, Ja, Święty Izraelski, twoim wybawicielem; daję Egipt na okup za ciebie, Etiopię i Sabę zamiast ciebie. (4) Dlatego że jesteś w moich oczach drogi, cenny i Ja cię miłuję, więc daję ludzi za ciebie i narody za twoje życie. (5) Nie bój się, bo Ja jestem z tobą. Ze Wschodu przywiodę twoje potomstwo i z Zachodu zgromadzę cię. (6) Do Północy powiem: Wydaj! A do Południa: Nie zatrzymuj! Przyprowadź moich synów z daleka i moje córki z krańców ziemi! (7) Wszystkich, którzy są nazwani moim imieniem i których ku swojej chwale stworzyłem, których ukształtowałem i uczyniłem. (Izajasza 43:1-7)

 

„Skoro zachowałeś nakaz mojej wytrwałości i Ja cię zachowam od próby, która ma nadejść na cały obszar zamieszkany, by doświadczyć mieszkańców ziemi.” (BT)

Jezus mówi im, że zachowali nakaz jego wytrwałości. Słowo przetłumaczone tutaj jako „wytrwałość”, z języka greckiego oznacza również cierpliwość.

Jezus jest cierpliwy już dwa tysiące lat, czekając na dzień, gdy przyjdzie, by odebrać swoją własność, za którą zapłacił własną krwią. W liście do kościoła w Filadelfii, Jezus mówi im, że ponieważ byli cierpliwi, On zachowa ich od „próby”, która przyjdzie na cały świat.

Zauważmy, że Jezus nie mówi im, że zachowa ich podczas „próby”, raczej mówi im, że zachowa ich od czasu nastania tego wydarzenia (taką interpretację sugeruje oryginał w języku greckim).  Termin „próba” odnosi się tutaj do wydarzeń opisanych w innych miejscach Biblii jako „czasu wielkiego ucisku”. Biblia mówi o wielkim ucisku, który nastąpi po objawieniu się Antychrysta. Będzie to czas zniszczenia, głodu, śmierci, gdzie wiele kataklizmów o niespotykanej do tej pory sile wydarzy się na ziemi, obejmując swoim zasięgiem cały świat. Księga Objawienia od rozdziału 7 do 19 opisuje w szczegółach ten okres. W ewangelii Mateusza jest napisane, że „gdyby nie były skrócone owe dni, nie ocalałaby żadna istota …” (Mat 24:22).

 

Jaki jest cel „wielkiego ucisku”? (*)

W liście do kościoła w Filadelfii czytamy, że czas ten przyjdzie na cały świat „by doświadczyć mieszkańców ziemi.”

Termin „mieszkańcy ziemi” występuje kilkakrotnie w Księdze Objawienia jako określenie odnoszące się do specyficznej grupy ludzi. „Mieszkańcy ziemi” w Księdze Objawienia to ci, którzy całkowicie identyfikują się z tym ziemskim życiem, dla których ten świat jest wszystkim, cała realną rzeczywistością.

My jako chrześcijanie jesteśmy tylko pielgrzymami, którzy przechodzą przez to życie. Nasza ojczyzna jest tam, gdzie jest Bóg, jakkolwiek, czy to będzie w Niebie czy na Nowej Ziemi.

Podczas „wielkiego ucisku” chrześcijanie, zarówno ci, którzy zostaną pozostawieni, jak i ci, którzy nawrócą się w tamtym czasie, nie będą chronieni przez Boga (Obj 7:9-17; 11:7; 13:7; 15; 17:8; 20:4). Biblia mówi tylko o grupie Żydów (144 tys.), którzy będą opieczętowani i chronieni. Oni pójdą na cały świat, aby głosić ewangelię wszystkim narodom, wśród znaków, cudów i Bożej mocy. W Księdze Objawienia widzimy wyraźnie, że chrześcijanie, którzy nawrócą się do Boga w tym czasie, będą w większości zamordowani. Antychryst będzie miał władzę nad „świętymi” mówi Pismo. Każdy, kto nie przyjmie „znamienia bestii” będzie zabity. Natomiast, jeżeli ktokolwiek przyjmie „znamię bestii” nie będzie mógł być nigdy zbawiony.

Jedną z najważniejszych prawd Pisma Świętego, która została odkryta ponownie w XIX wieku, jest to, że Jezus powróci by zabrać swój Kościół. Przez wiele wieków ta prawda była utracona.

Przesłanie dla nas z powyższego fragmentu jest takie, że potrzebujemy zachować cierpliwość i oczekiwać powrotu Pana, gdyż On powróci, aby zabrać swój Kościół, i ochronić nas od „czasu wielkiego ucisku”.

 

Upomnienia:

Filadelfia jest jednym z dwóch kościołów z Księgi Objawienia, o którym Jezus nic negatywnego nie powiedział.

 

Wezwanie:

Przyjdę rychło; trzymaj, co masz, aby nikt nie wziął korony twojej.

 

Obietnica dla zwycięzcy:

Zwycięzcę uczynię filarem w świątyni Boga mojego i już z niej nie wyjdzie, i wypiszę na nim imię Boga mojego, i nazwę miasta Boga mojego, nowego Jeruzalem, które zstępuje z nieba od Boga mojego, i moje nowe imię.

 

Fraza końcowa:

„Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do zborów”.

 

ZASTOSOWANIE LISTU

 

Zastosowanie osobiste:

List ten uczy nas o lojalnym reprezentowaniu Boga

 

Zastosowanie prorocze:

Filadelfia reprezentuje kościół misjonarski.

 

Przypisy:

(*) Nieodłącznymi elementami eschatologicznych poglądów Chucka Misslera, którego poglądy przedstawiamy w tym opracowaniu, są dwa założenia: (a) premillenaryzm, który zakłada, że powrót Mesjasza, Jezusa Chrystusa, zapoczątkuje Millenium, tzn. Jego trwające tysiąc lat panowanie na ziemi; (b) pretrybulacjonizm, który zakłada, że kościół nie będzie przechodził przez czas Wielkiego Ucisku i tym samym „pochwycenie” nastąpi przed objawieniem się Antychrysta. Jednakże założenia pretrybulacjonizmu nie są do końca oczywiste, w świetle biblijnego przekazu. Należy zaznaczyć, że coraz więcej biblistów odrzuca to stanowisko, uważając, że kościół będzie obecny na ziemi – przez część tego czasu (np. Jacob Prasch) lub całość (np. Joel Richardson, Daniel Juster) – w czasie Wielkiego Ucisku.

 

 


Zamieszczone (za zgodą autorów) w tym miejscu art. pochodzą ze strony Jeszua Mesjasz nadchodzi.

 

Autorzy o sobie:

Podstawowym celem witryny „Jeszua Mesjasz Nadchodzi” jest pomóc chrześcijanom w zrozumieniu proroczego przesłania Biblii.

Znaczna część zawartej tutaj treści poświęcona jest islamowi. Związane jest to z tym, że – jak wierzymy – islam pełni istotną rolę w scenariuszu czasów ostatecznych. Jakkolwiek, wszelkie materiały dotyczące islamu, w żadnym wypadku nie są zamierzone w celu wzbudzania wrogości względem muzułmanów. Pragniemy pomóc chrześcijanom zrozumieć islam z biblijnego punktu widzenia, a poprzez to wyposażyć ich do wypełnienia obowiązku Wielkiego Posłannictwa, aby „czynić uczniami wszystkie narody” (Mat 28:19-20), co odnosi się również do narodów muzułmańskich.

Innym powracającym tutaj tematem, będzie Izrael. Żyjemy w czasie, gdzie wrogość względem Izraela przybiera na nowej sile, zarówno na płaszczyźnie politycznej, jak i religijnej, również ze strony chrześcijan. Dlatego też bardzo istotne jest przedstawianie biblijnej perspektywy odnośnie Izraela oraz Bliskiego Wschodu.

Podane na tej witrynie interpretacje nie pretendują do miana jedynych właściwych. Celem naszym jest przede wszystkim zachęcenie czytelnika do przeprowadzenia własnych analiz i wyciągnięcia własnych wniosków.

Witryna ta jest niezależnym projektem i nie jest własnością żadnego z kościołów czy wspólnot.

Treści przedstawiane przez nas mieszczą się w ramach nurtu protestanckiego.


 

 

fShare
5