List do Kościoła w Tiatyrze - Komentarz do Księgi Objawienia


KOMENTARZ DO KSIĘGI OBJAWIENIA

LIST DO KOŚCIOŁA W TIATYRZE


(18) A do anioła zboru w Tiatyrze napisz: To mówi Syn Boży, który ma oczy jak płomień ognia, a nogi jego podobne są do mosiądzu. (19) Znam uczynki twoje i miłość, i wiarę, i służbę, i wytrwałość twoją, i wiem, że ostatnich uczynków twoich jest więcej niż pierwszych. (20) Lecz mam ci za złe, że pozwalasz niewieście Izebel, która się podaje za prorokinię, i naucza, i zwodzi moje sługi, uprawiać wszeteczeństwo i spożywać rzeczy ofiarowane bałwanom. (21) I dałem jej czas, aby się upamiętała, ale nie chce się upamiętać we wszeteczeństwie swoim. (22) Toteż rzucę ją na łoże, a tych, którzy z nią cudzołożą, wtrącę w ucisk wielki, jeśli się nie upamiętają w uczynkach swoich. (23) A dzieci jej zabiję; i poznają wszystkie zbory, że Ja jestem Ten, który bada nerki i serca, i oddam każdemu z was według uczynków waszych. (24) Wam zaś, pozostałym, którzyście w Tiatyrze, wszystkim, którzy nie macie tej nauki, którzyście nie poznali, jak mówią, szatańskich głębin, powiadam: Nie nakładam na was innego ciężaru; (25) trzymajcie się tylko mocno tego, co posiadacie, aż przyjdę. (26) Zwycięzcy i temu, kto pełni aż do końca uczynki moje, dam władzę nad poganami, (27) i będzie rządził nimi laską żelazną, i będą jak skruszone naczynia gliniane; (28) taką władzę i Ja otrzymałem od Ojca mojego; dam mu też gwiazdę poranną. (29) Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do zborów. (Obj. 2:18-29)

 

 

List do Kościoła w Tiatyrze

ZARYS HISTORYCZNY

W czasach Nowego Testamentu Tiatyra stała na skrzyżowaniu trzech głównych dróg prowadzących do Pergamonu, Sardis i Smyrny. Dzisiaj jest to małe miasto o nazwie Akhisar, o populacji 30 tys. ludzi. Miasto zostało założone przez Lidyjczyków. Jego początkowa nazwa była Pelopia, później Semiramis, następnie Euhippia. Miasto zostało zdobyte przez Persów, a następnie przez Aleksandra Wielkiego, i ostatecznie przeszło pod panowanie Lizymacha, jednego z czterech generałów Aleksandra. Jednakże w 301 p.n.e. Lizymach, został pokonany przez swojego rywala Seleukosa I (Nikatora), również jednego z byłych generałów Aleksandra Wielkiego, w następstwie czego miasto stało się częścią Syrii. Miasto zostało przebudowane w przygraniczną fortecę, by ochraniać drogę do Pergamonu.

Seleukos zmienił nazwę miasta na „Tiatyra” (greckie słowo thygater, co oznacza córka), by uczcić w ten sposób narodziny jego córki. Tiatyra stała się dobrze znanym centrum dla handlowych cechów. Członkostwo w jednych z takich cechów było obowiązkowe i konieczne dla każdego, kto chciał zajmować się handlem. Każdy cech znajdował się pod patronatem jakiegoś pogańskiego bóstwa. Stwarzało to wielki dylemat dla tych chrześcijan, którzy zajmowali się handlem.

Kiedy Cyrus Wielki podbił Babilon, babiloński model kapłaństwa, powędrował do Pergamonu. Za czasów imperium rzymskiego, ten sam system religijny, przeformułowany w języku łacińskim, utworzył podstawy pogańskiego Rzymu, by w konsekwencji być adoptowanym przez kościół Rzymsko-Katolicki.

Tytuł „Pontifex Maximus” (łac. pontifex = kapłan, maximus = najwyższy) był tytułem, którym posługiwał się kapłan najwyższy babilońskiej religii, w Pergamonie. W następstwie przeniesienia kultu religijnego z Pergamonu do Rzymu, tytułem tył posługiwali się następujący po sobie cezarowie Rzymu, jako najwyżsi kapłani. W 378 roku n.e. Damazy I, papież Rzymu, przyjął ten tytuł jako głowa Rzymskiego Kościoła, i od tej pory tytułem tym zaczęli posługiwać się następujący po sobie papierze kościoła Rzymsko-Katolickiego.

W 392 cesarz rzymski Teodozjusz ustanawia chrześcijaństwo religią państwową. Tutaj wydarzyło się to, co możemy nazwać małżeństwem Kościoła ze Światem. Pogaństwo zostało schrystianizowane: pogańskie świątynie stały się chrześcijańskimi kościołami, pogańskie uroczystości stały się chrześcijańskimi świętami, pogańscy kapłani zacieli być chrześcijańskimi kapłanami. Zmiana w większości polegała na nadaniu chrześcijańskich nazw poprzednim pogańskim praktyką.

 

Nazwa kościoła:

(18a) A do anioła zboru w Tiatyrze napisz:

„Tiatyra” (greckie słowo thygater), oznacza córkę. Jednakże dla naszych rozważań ważniejsza jest jedna z poprzednich nazw miasta, którą była „Semiramis”.

Według babilońskiej legendy Semiramis była żoną Nimroda, króla Babilonu. Ich synem był Tammuz. Był on kojarzony z bogiem słońca. Wierzono, że umarł on w czasie zimowego przesilenia i zmartwychwstał w czasie letniego przesilenia. Było to celebrowane poprzez palenie niemowląt w tym dniu, a następnego dnia stawiano ozdobione drzewo (Jer. 10:1-5) Tradycja ta przetrwała do dzisiejszego dnia pod postacią świątecznej choinki.

 

Tytuł Jezusa:

(18b)To mówi Syn Boży, który ma oczy jak płomień ognia, a nogi jego podobne są do mosiądzu.

Tytuł, który wybiera Jezus „Syn Boży”, jest w opozycji do tematu całego listu, którym jest „królowa niebios”. Jezus przedstawia tutaj swoją moc i autorytet jako sędzia: „oczy jak płomień ognia, a nogi jego podobne są do mosiądzu”. Oba te określenia są symbolami sądu.

 

Pochwały:

(19) Znam uczynki twoje i miłość, i wiarę, i służbę, i wytrwałość twoją, i wiem, że ostatnich uczynków twoich jest więcej niż pierwszych.

Jezus mówi, że zna ich pracę, ich miłość, wiarę i służbę. Zauważa ich wzrost. Ponad to chwali ich, że idzie im coraz lepiej. Jest w tym też przesłanie dla nas. Jezus zna nasze życie, On wie wszystko o nas. Nic o nas nie będzie zaskoczeniem dla niego.

 

Troska:

(20) Lecz mam ci za złe, że pozwalasz niewieście Izebel, która się podaje za prorokinię, i naucza, i zwodzi moje sługi, uprawiać wszeteczeństwo i spożywać rzeczy ofiarowane bałwanom. (21) I dałem jej czas, aby się upamiętała, ale nie chce się upamiętać we wszeteczeństwie swoim. (22) Toteż rzucę ją na łoże, a tych, którzy z nią cudzołożą, wtrącę w ucisk wielki, jeśli się nie upamiętają w uczynkach swoich. (23) A dzieci jej zabiję; i poznają wszystkie zbory, że Ja jestem Ten, który bada nerki i serca, i oddam każdemu z was według uczynków waszych.

Główny grzech tego kościoła dotyczy tego, że nie przeciwstawili się kobiecie, która podawała się za prorokinię (zauważmy, że nie była prorokinią, lecz podawała się za nią), i poprowadziła ich do bałwochwalczych doktryn i praktyk. „Wszeteczeństwo” wskazuje na seksualną niemoralność. Jest to prawdopodobne, że możemy to rozumieć dosłownie, jako czyny, do których dochodziło w tamtym kościele. Jednakże z drugiej strony termin „wszeteczeństwo” jest wielokrotnie używane w całej Biblii na określenie bałwochwalstwa, wielbienia fałszywych bogów.

Pojawia się tutaj również termin „wielki ucisk”. Termin ten kilkakrotnie występuje zarówno w Starym Testamencie, jak i w Nowym Testamencie, na określenie specyficznego czasu, który będzie miał miejsce w ostatnich dniach, tuż przez powrotem Jezusa. Jezus ostrzega ten kościół, że jeżeli nie zmienią się będą pozostawieni na czas Wielkiego Ucisku. (Z drugiej strony możemy z tego wyciągnąć wniosek, że jeżeli zmienią się, to nie będą pozostawieni na ten okres czasu).

By zrozumieć ten list potrzebujemy zrozumieć, kim jest ta kobieta Izebel?

Izebel, córka Etbaala, króla Sydonu, kapłana Astarte. Stała się żoną króla Izraelskiego Achaba, by zapieczętować zyskowny układ handlowy pomiędzy Izraelem i Fenicją. Gdy została królową na tronie izraelskim, zaczęła dążyć do eksterminacji proroków, służących Bogu (1 Król. 18:13). Ona przyprowadziła do Izraela kult Baala i Astarte (króre wywodzą się z Babilonu). Razem z Achabem doprowadziła Izrael do całkowitego odstępstwa od Boga. Biblia nazywa ten okres najgorszym w dziejach Izraela. (1 Król. 16:30,33).

W 1 Król. 18:17-40 znajdujemy opis konfrontacji Eliasza z 450 prorokami Baala i 400 prorokami Aszery. Po tych wydarzeniach czytamy, o innym ważnym incydencie. Zdarzenie to, opisane w 1 Ks. Królewska 21:1-29, mówi nam wiele o tożsamości tej kobiety, Izebel.

W 1 Ks. Królewska 21:1-29, możemy czytać o człowieku imieniem Nebod, który ma winnicę, którą przylega do pałacu królewskiego. Usytuowanie tej winnicy było wygodne dla król Achaba, więc ten zapragnął nabyć ją dla siebie, oferując Nebotowi pieniądze lub inną formę wynagrodzenia.

Nebod odrzucił prośbę, króla Izraelskiego. W Izraelu ziemia była rozdzielona pomiędzy plemiona Izraelskie. Ziemię można było zdać w dzierżawę komuś, na pewien okres, aby ją użytkował, ale nie można było sprzedać jej. Była ona dziedziczona z ojca na syna, z pokolenia na pokolenie. Tym samym Nebod nie mógł podjąć innej decyzji. Izebel dowiadując się od Achaba o całym tym wydarzeniu, obiecuje mu, że winnica Nebota będzie jego. Wykorzystując swój autorytet, zleca zabójstwo Nebota. Nebot zostaje fałszywie oskarżony, po czym zabity, wraz z całą swoją rodziną. W ten sposób nie pozostał żaden ze spadkobierców Nebota i ziemia mogła przejść w posiadanie króla. Zobaczmy niedorzeczność całej tej sytuacji. Z jednej strony mamy króla Izraela, który mógł mieć prawie wszystko, z drugiej strony, jakiegoś nieznacznego człowieka, który ma małą winnicę, sąsiadującą z pałacem królewskim. Wielki król posuwa się do zabójstwa by mieć to jedną rzecz.

Po zabójstwie Nebota, prorok Eliasz przychodzi do króla obwieszczając mu, że z powodu czynu, którego dopuściła się jego żona umrze on, wraz z całą jego rodziną, i jego żona również (2 Ks. Królewska 9:30-35; 9:36-37).

Zastanówmy się nad znaczeniem tego wydarzenia. Król Achab zapragnął mieć winnice Nebota. Królowa Izebel organizuje inkwizycję: 1) podstawienie fałszywych świadków; 2) wydanie wyroku; 3) egzekucja. W konsekwencji własność Nebota przechodzi w posiadanie króla. Do jakiego momentu historii kościoła możemy przyporządkować ten obraz? Okres Inkwizycji.

 

Wezwanie:

(24) Wam zaś, pozostałym, którzyście w Tiatyrze, wszystkim, którzy nie macie tej nauki, którzyście nie poznali, jak mówią, szatańskich głębin, powiadam: Nie nakładam na was innego ciężaru; (25) trzymajcie się tylko mocno tego, co posiadacie, aż przyjdę. (Obj. 2:24)

Widzimy tutaj, w słowach Jezusa, bezpośrednie odniesienie do Jego powtórnego przyjścia: „trzymajcie się tylko mocno tego, co posiadacie, aż przyjdę”.

 

Obietnica dla zwycięzcy:

(26) Zwycięzcy i temu, kto pełni aż do końca uczynki moje, dam władzę nad poganami, (27) i będzie rządził nimi laską żelazną, i będą jak skruszone naczynia gliniane; (28) taką władzę i Ja otrzymałem od Ojca mojego; dam mu też gwiazdę poranną. (Obj. 2:26-28)

Jezus obiecał, temu, który zwycięży „… władzę nad poganami”. Kontekst całego tego listu wskazuje, na to, że to było dążeniem Izebel, by mieć władzę nad narodami.

Przesłanie Jezusa jest takie, by nie iść tą drogą. By nie pożądać władzy na narodami. Lecz być wiernym Jemu, aż do końca, a On sam, da nam władzę nad narodami we właściwym czasie.

 

ZASTOSOWANIE LISTU

Zastosowanie lokalne:

Główny grzech tego kościoła dotyczy tego, że nie przeciwstawili się kobiecie, która podawała się za prorokinię i poprowadziła ich do bałwochwalczych doktryn i praktyk.

 

Zastosowanie do kościołów:

Czy duch Izebel występuje w kościołach współcześnie? Wyrażając to inaczej: czy pogańskie praktyki występują w kościele współcześnie? Odpowiedź, jest taka, że pogańskie praktyki występują praktycznie w każdym współczesnym kościele, pytanie dotyczy tylko tego jak wiele.

Jako przykład pogańskich praktyk w kościołach współcześnie możemy podać wielbienie Boga w niedziele. Niedziela została ustanowiona dniem świętym, przez Konstantyna Wielkiego. Nie ma ona żadnego poparcia biblijnego. Dniem świętym wyznaczonym przez Boga był Szabat (z piątku po zachodzie słońca, do soboty po zachodzie słońca).

Drugim takim przykładem jest Wielkanoc, która również nie ma korzeni biblijnych. Dniem czczonym przez pierwszych chrześcijan była Pascha.

Pytanie dla nas jest, czy powinniśmy tolerować pogańskie praktyki i tradycje w naszych kościołach współcześnie?

 

Zastosowanie osobiste:

Pogańskie praktyki w kościołach współcześnie – jaki jest nasz stosunek do tego?

 

PROROCZE ZASTOSOWANIE LISTU

Tiatyra jest obrazem średniowiecznego papiestwa od 600 n.e. do 1500 n.e.

„Szatańskie głębiny”

W 378 roku Damazy I, papież Rzymu, przyjął tytuł „Pontifex Maximus” jako głowa Rzymskiego Kościoła. Tytuł „Pontifex Maximus” (łac. pontifex = kapłan, maximus = najwyższy) był tytułem, którym posługiwał się kapłan najwyższy babilońskiej religii. Później posługiwali się nim następujący po sobie cezarowie Rzymu, jako najwyżsi kapłani. Poprzez zaadoptowanie tego tytułu przez papieży Rzymu widzimy tutaj początek mieszania się „chrześcijańskiego” kościoła i pogańskiej religii.

Katolicka tradycja, że apostoł Piotr był pierwszym papieżem Rzymu jest kompletną fikcją; nie ma żadnych, ani historycznych, ani biblijnych podstaw dla tego poglądu.

W IV wieku było pięć głównych chrześcijańskich centrów:

- Rzym

- Konstantynopol (współczesna Turcja)

- Antiochia (współczesna Turcja)

- Jerozolima

- Aleksandria (Egipt)

Biskup każdego z tych regionów nazywany był patriarchą. Oryginalnie, każdy z tych patriarchów był równy w hierarchii. W 395 roku po podziale Imperium, Antiochia, Jerozolima i Aleksandria zaakceptowały przywództwo Konstantynopola (nie Rzymu). Rozpoczęło to zmaganie pomiędzy Rzymem a Konstantynopolem.

Syrycjusz (395-398), papież Rzymu, w swym strachu przez utratą mocy, przyznał sobie uniwersalną jurysdykcję (autorytet) nad całym kościołem. Jednakże za dni jego panowania jako papieża Rzymu dochodzi do rozpadu Imperium Rzymskiego (395) na dwa oddzielne Imperia, Zachodnie i Wschodnie. Imperium Rzymskie w tym okresie, przewodzone przez nieudolnych imperatorów, staneło wobec zagrożenia ze strony plemion pogańskich. Za panowania cezara Walentyniana III (425-455) zachodnie cesarstwo rzymskie straciło znaczną część swoich terytoriów na rzecz plemion germańskich (Wandale, Wizygoci, Swebowie, Frankowie i Sasi). Nieudolne rządy Walentyniana III doprowadziły państwo do chaosu. Później Hunowie najechali i spustoszyli północną część Italii (451).

 

440-461 rok: Papież Leon I

W 452 roku Leon I przekonuje Attyle, wodza Hunów, żeby oszczędził miasto Rzym. W 455 roku nakłania on Genzeryka, króla Wandalów, żeby okazał miłosierdzie dla miasta Rzymu. Te dyplomatyczne sukcesy Leona I dały mu duży autorytet i uznanie, w konsekwencji, czego:

- ogłosił się on „Panem Całego Kościoła”;

- nadał papiestwu uniwersalny (powszechny) autorytet;

- ogłosił, że sprzeciw wobec jego autorytetu jest drogą do Piekła;

- wprowadził, śmierć jako karę za herezję.

 

UPADEK RZYMU

468-483 – Symplicjusz, był papieżem Rzymu, w czasie, kiedy, Zachodnia Imperium Rzymskie upadło (476 rok).

741-752 – Zachariasz, papież. Poprzez swoje decyzje umożliwił Pepinowi (który był majordomem Childeryka III, ostatniego króla Franków z dynastii Merowingów), aby został królem Franków. W efekcie poparł swym autorytetem detronizację ostatniego króla z dynastii Merowingów.

752-757 – Stefan II, papież, zażądał od Pepina, aby wprowadził swoje wojska do Italii, by pokonać Longobardów (lud zachodniogermański), którzy okupowali północną cześć Italii.

Latem 754 roku w pierwszej wyprawie na Longobardów Pepin pokonał ich króla Aistulfa i zmusił do ustępstw na rzecz papieża. W 756 roku Aistulf złamał pokój i napadł na papiestwo. Pepin po raz drugi przekroczył Alpy i pokonał Longobardów. W roku 756 Pepin zgodził się na utworzenie nowego państwa kościelnego – Patrimonium Sancti Petri (ojcowizna św. Piotra), które przetrwało do 1870 r.

Po śmierci Pepina w roku 768 władzą we frankijskim królestwie podzielili się dwaj synowie zmarłego władcy, Karloman i Karol (fr. Charlemagne). Po trzech latach panowania, w 771 Karloman zmarł i Karol objął samodzielne rządy, które trwały około 46 lat. Był on najwybitniejszy władca średniowiecznej Europy. W szczytowym okresie rozwoju imperium Karola Wielkiego obejmowało tereny dzisiejszych: Francji (bez Bretanii), Belgii, Holandii, Austrii, Szwajcarii, zachodnich Niemiec, północnych Włoch, Korsyki oraz północno-wschodnią część Hiszpanii i Baleary. Pod energicznymi rządami Karola państwo frankijskie nabrało wszelkich cech mocarstwa. W 800 roku, Karol Wielki otrzymał tytuł Cesarza Rzymu z rąk papieża Leona III. Karol Wielki miał wielki wpływ na doprowadzenie papiestwa do pozycji światowego autorytetu.

Po śmierci Karola Wielkiego, na mocy Traktatu w Verdun zawartego w 843 roku, jego imperium podzielono na trzy części. Podział ten położył podwaliny pod powstanie w przyszłości Francji, Niemiec i Włoch. Zapoczątkowało to nieustanne zmaganie pomiędzy papieżem a królami Niemiec i Francji.

„Święte Rzymskie Imperium” przetrwało 1000 lat aż do czasu, gdy Napoleon przyniósł jego koniec w 1806 roku.

 

WIELKI ROZŁAM

Mikołaj I był pierwszym papieżem, który nosił koronę. Panował w okresie od 24 kwietnia 858 do 13 listopada 867. Uważał on, podobnie jak Leon I, że papież jest zastępcą Chrystusa na Ziemi i zwierzchnikiem Kościoła. Mikołaj I miał ogromne ambicje dotyczące przywilejów biskupa Rzymu, co stało w konflikcie z poglądem patriarchów Wschodu odnośnie pozycji papiestwa w świecie chrześcijańskim. Na tym tle doszło do drugiego rozłamu.

Zauważmy, że do roku 869 wszystkie Ekumeniczne Sobory miały miejsce w Konstantynopolu lub w jego okolicach (nie w Rzymie) i odbywały się w języku greckim. W roku 858 wybrano nowego patriarchę Konstantynopola, Focjusza. Spór między stolicą rzymską i konstantynopolitańską zaostrzył się w roku 867. Mikołaj pierwszy ekskomunikował patriarchę Konstantynopola, Focjusza, w konsekwencji, czego, Focjusz również odpowiedzią ekskomuniką wobec papieża Rzymu.

Roszczenia kościoła Rzymsko-Katolickiego wobec Konstantynopola stały się nie do zaakceptowania, i w konsekwencji Wschód odseparował się od Zachodu. (Rozłam powiększył się na przełomie wieków. Brutalne potraktowanie Konstantynopola przez armię papieża Innocenta II podczas Krucjat i ustanowienie dogmatu o „nieomylności papieża” w 1870 roku, jeszcze powiększyło istniejący rozłam).

Okres 200 lat pomiędzy panowaniem Mikołaja I i Grzegorzem VII (870-1050) jest nazwany „północą wczesnego średniowiecza”. Przekupstwo, korupcja, niemoralność i rozlew krwi oznaczyły ten okres jako najczarniejszy rozdział w historii kościoła.

 

„PANOWANIE NIERZĄDNIC”

Sergiusz III (904-911)

Jan X (914-928)

Leon VI (928-929)

Stefan VIII (929-931)

Jan XI (931-936)

Leon VII 936-939)

Stefan IX (939-042)

Marynus II (942-946)

Agapit II 946-955)

Jan XII (955-963)

 

Okres ten jest nazywany w historii okresem „panowania nierządnic” lub inaczej „pornokracji” (z gr. porne, prostytutka i kratein rządzić). W drugiej połowie X wieku, począwszy od papieża Sergiusza III w 904 i skończywszy wraz ze śmiercią papieża Jana XII w 963 silny wpływ na papiestwo miała rodzina Theophylacti, a szczególnie Teodora i jej córka Marozja, oraz jej siostry.

Marozja była kochanką papieża Sergiusza III, a ich synem miał być późniejszy papież Jan XI. W marcu lub kwietniu 914 roku Teofilakt doprowadził do wyboru Jana X. Ten jednak próbował uniezależnić się od wpływu rzymskich rodów i zawarł porozumienie z Hugonem z Arles, królem Italii od 926 roku. Marozja wraz ze swoim mężem Gwidonem, markizem Toskanii, zbuntowała się przeciwko papieżowi i doprowadziła do jego uwięzienia w Zamku św. Anioła, gdzie prawdopodobnie na jej polecenie Jan X został uduszony.

Kolejnym papieżem został, jeszcze za życia uwięzionego Jana X, Leon VI. Według niektórych autorów Leon VI został uwięziony i otruty na polecenie Marozji.

Kolejnymi papieżami byli synowie Marozji: Leon VII, Stefan IX, Marynus II, Agapit II.

Teodora i Marozja niewątpliwie miały wpływ na obsadę papieży w tamtym okresie. W szczególności, jako przedstawicielki rodu będącego politycznym władcą Rzymu miały efektywną kontrolę nad wyborem nowych papieży.

Jan XII (955-963), wnuk Marozji, był winien prawie każdej zbrodni. Dopuszczał się gwałtów (seksualnych) na dziewicach i wdowach, żył z kochanką swojego ojca, uczynił z papieskiego pałacu dom publiczny. Na koniec został zabity podczas cudzołożnego aktu poprzez rozwścieczonego męża.

 

KOLEJNI PAPIEŻE

Następnymi papieżami byli: Benedykt VIII (1012 -1024) i Jan XIX (1024-1033), którzy zdobyli tytuły papieskie w wyniku jawnego przekupstwa.

Papież Benedykt IX (1022-045) był bratankiem dwóch poprzednich papieży: Benedykta VIII i Jana XIX. Na tronie papieskim został osadzony przez swojego ojca, Alberyka, który Stolicę Piotrową traktował jako dziedzictwo rodzinne. Miał wówczas około 12 lat (według innych źródeł 20 lat). Dopuszczał się morderstw i czynów cudzołożnych w „świetle dziennym”, grabieży na pielgrzymach, itp. Niektórzy nazywają go najgorszym ze wszystkich papieży.

Benedykt IX miał dwóch rywali walczących z nim o stanowisko papieskie: Grzegorza VI i Sylwestra III.

Henryk III, cesarz Niemiec, wyznaczył Klemensa II do papiestwa po abdykacji papieża Grzegorza VI (grudzień 1046). Cesarz Niemiec, ingerował odnośnie nominacji papieża, ponieważ nie można było znaleźć w Rzymie duchownego, który nie byłby skorumpowany poprzez chciwość i niemoralność. Klemens II był synem księcia Konrada von Morsleben und Hornburg. Przed wyborem na papieża był biskupem w Bambergu w latach 1040-1046.

 

ZŁOTY WIEK PAPIESTWA (1049-1294)

Kościół Rzymsko-Katolicki doszedł do miejsca, gdzie reformy stały się rzeczą nieodzowną. Hildebrand był tym, który wprowadził kościół w okres reform. Hildebrand (ur. ok. 1015 w Toskanii, zm. 25 maja 1085 roku). Papież w latach 1073-1085. Był jednym z najbliższych współpracowników papieża Leona IX (1049-1054) oraz jego następców: Wiktora II (1054-1057), Stefana X (1057-1059), Mikołaja II (1059-1061) i Aleksandra II (1061-1073). Pełnił funkcję subdiakona Kościoła Rzymskiego (1049), papieskiego legata przewodzącego reformistycznym synodom w Tours (1054) i Chalon-sur-Saone (1056) i archidiakona Kościoła rzymskiego (1059).

Na pogrzebie Aleksandra II (22 kwietnia 1073) został wybrany papieżem przez lud rzymski, co zostało później potwierdzone przez kardynałów. Jako papież przyjął imię Grzegorz VII. Grzegorz VII był rzecznikiem reformy kościoła, faktycznym kierownikiem polityki papieskiej od pontyfikatu Mikołaja II. Jako papież realizował program zmierzający do centralizacji Kościoła pod absolutną władzą papieża przez wzmocnienie karności kościelnej oraz emancypację Kościoła spod władzy świeckiej. Prócz tego próbował wprowadzić celibat.

Z jego okresu pochodzi dokument tzw. Dictatus Papae. Jest to program reformy – sformułowano w nim m.in. zasady uniwersalizmu papieskiego, czyli zwierzchności papieża nad władzą cesarską. Począwszy od objęcia tytułu cesarskiego przez Ottona I w 962 r. następowało podporządkowanie papiestwa władzy cesarskiej. Otton I w zamian za obietnicę ochrony państwa kościelnego, uzyskał wpływ na wybór papieża – odtąd miało to następować za jego zgodą.

Po śmierci Henryka III, panujący wówczas papież Mikołaj II zdecydował się na wydanie w 1059 r. dekretu, który ustanawiał, że wybór papieża będzie dokonywany na zamkniętym konklawe. Na synodzie w 1075 r. papież Grzegorz VII potwierdził dotychczasowe reformy poprzedniego papieża. W istocie oznaczało to, że władza zwierzchnia będzie należała do papieża. To właśnie przyczyniło się do konfliktu z Henrykiem IV, Cesarzem Niemiec, który dążył do zwierzchnictwa nad papiestwem i wpływu na wybieranie papieży.

24 stycznia 1076 roku Cesarz Henryk IV zwołał synod 26 niemieckich biskupów, którzy mieli pozbawić papieża urzędu. W odpowiedzi 26 lutego 1076 Grzegorz ekskomunikował cesarza i nakazał jego detronizację. Henryk udał się w styczniu 1077 do zamku warownego w Canossie (przebywał tam wówczas papież), gdzie odziany tylko we włosiennicę, po trzech dniach i nocach czekania przed bramą, publicznie wyraził skruchę przed papieżem, który 28 stycznia 1077 zdjął z niego ekskomunikę. Jednak w marcu 1084 roku Henryk zajął Rzym i nominował własnego papieża Klemensa (1084-1101). Grzegorz bronił się w Zamku Świętego Anioła, aż w końcu udało mu się przywołać na pomoc koalicję sycylijskich Saracenów, Normanów i dzikich wieśniaków z Kalabrii, którzy wypędzili Henryka z miasta. Jednak potem wymknęli się spod kontroli i postępowali samowolnie rabując, paląc i gwałcąc. Odpowiedzialnością za czyny grabieżców Rzymianie obarczyli Grzegorza, który, złamany tym, wycofał się do Salerno, gdzie rok później zmarł.

 

Innocenty III (1198-1216)

Innocenty III miał największą władzę, ze wszystkich papieży, jacy kiedykolwiek istnieli. Wyznawał pogląd, według którego, jest namiestnikiem i wikariuszem Chrystusa na ziemi, stoi między Bogiem a ludźmi, i z tego powodu, wszystkie rzeczy na niebie i na ziemi są poddane jego władzy. Królowie Niemiec, Francji, Anglii i częściowo całej Europy, włączając Bizantyjskie Imperium byli poddani jego autorytetowi. Nigdy w historii jeden człowiek nie miał większej władzy. Przygotował krucjatę przeciwko Maurom i był jednym z głównych architektów decydującej dla losów Europy bitwy pod Las Navas de Tolosa (1212), która doprowadziła do załamania potęgi muzułmanów na Półwyspie Iberyjskim. Zorganizował IV krucjatę do Ziemi Świętej (1202-1204).

 

INKWIZYCJA

Inkwizycja była ustanowiona przez papieża Innocentego III i udoskonalona przez papieża Grzegorza IX. Za czasów panowania Inkwizycji każdy był zobowiązany do informowania o heretykach. Każdy podejrzany był poddawany torturą, bez możliwości poznania imienia swojego oskarżyciela. Cała procedura była tajna. Inkwizytor wydawał wyrok i ofiara była oddawana cywilnym władzą by być uwięzioną do końca życia lub być spaloną. Mienie posiadane przez oskarżonego było konfiskowane i dzielone pomiędzy kościołem i państwem.

Rezultatem działalności Inkwizycji było mnóstwo ofiar w Hiszpanii, Włoszech, Niemczech i Holandii.

W XII wieku rozwinęły się odłamy religii chrześcijańskiej, jednoczące duchownych i wyznawców w niezależne od papieża, samoistne zakony, z których najsłynniejszymi byli Waldensi i Katarzy, zwani inaczej albigensami – od miasta Albi w południowej Francji. Na niektórych obszarach, takich jak południowa Francja, północne Włochy, i Szwajcaria, zakony heretyckie zdobyły tylu wyznawców, że władze Kościoła odczuły to jako zagrożenie dla katolicyzmu jako wyłącznej religii państwowej.

Katarzy głosili otwarcie przeciwko niemoralności duchowieństwa, wielbieniu świętych i obrazów, kompletnie odrzucając kler i jego znaczenie, odrzucili autorytet Kościołowi Rzymsko – Katolickiemu i jego żądania pozycji. Przykładali wielką wagę do studiowania Biblii i kładli wielki nacisk na czystość moralną.

W 1208 roku papież Innocenty III zorganizował krucjatę przeciwko Katarom, która w krwawej wojnie, unicestwiając kompletnie miasto za miastem, doprowadziła do zamordowania wszystkich Katarów.

Waldensi byli podobną grupą do Katarów, lecz nie identyczną, zamieszkującą te same regiony. Kładli oni nacisk na czytanie Biblii, odrzucali pozycje i znaczenie kleru. Podobnie zostali wymordowani.

Świadectwa historyczne wskazują na to, że w okresie 30 lat, pomiędzy 1540 rokiem a 1570 rokiem, nie mniej niż 900 tysięcy Protestantów było zamordowanych w czasie papieskiej wojny mającej na celu eksterminacje Waldensów.

Przez 500 lat Inkwizycja była najbardziej diaboliczną rzeczą w historii ludzkości. Żaden z późniejszych „świętych” i „nieomylnych” papieży nigdy nie przeprosił za czyny Inkwizycji. Nawet wręcz przeciwnie, inkwizytorzy i duchowni tego okresu byli kanonizowani jako święci.

 

Bonifacy VIII (1294 – 1303)

W roku 1302 papież Bonifacy wydał bullę Unam Sanctam, w której zawarł fundamentalne poglądy dla przyszłości Kościoła. Między innymi bulla zawierała, że posłuszeństwo papieżowi Rzymu jest konieczne do osiągnięcia zbawienia; oraz, że poza Kościołem katolickim nie ma zbawienia ani odpuszczenia grzechów.

Bulla wywołała furię króla Francji, Filipa IV. Oskarżył on Bonifacego o nadużycia seksualne (m.in. biseksualizm i pedofilię), bluźnierstwa, niewiarę w życie pozagrobowe, konszachty z diabłem, twierdzenie, iż grzechy cielesne nie są grzechami, oraz zamordowanie papieża Celestyna V, sprzedawanie godności kościelnych, uzurpację urzędu papieskiego i herezję.

Filip zwołał latem 1303 r. sąd nad Bonifacym, na który zawezwano również papieża. Bonifacy oczywiście się nie stawił. Filip wysłał, więc swojego zaufanego doradcę Wilhelma Nogareta z 1600 zbrojnych by aresztował papieża. Bonifacy uciekł z Rzymu do rodowego pałacu Gaetanich na skale Anagni, ale i tam dopadł go Nogaret. Zażądał on ustąpienia Bonifacego, na co papież zdecydowanie odmówił. Wywiązała się kłótnia, w wyniku, której towarzyszący Nogaretowi Sciarra Colonna, zaprzysięgły wróg Gaetanich, spoliczkował Bonifacego żelazną rękawicą. W wyniku wstrząsu psychicznego 68-letni papież postradał rozum. Aresztowany przez Nogareta i przewieziony do Rzymu zmarł w napadzie szaleństwa 11 października 1303 r. Pochowano go w krypcie Bazyliki św. Piotra. W roku 1305 Filipa IV, kazał papieżowi Klemensowi V wykopać zwłoki Bonifacego i spalić je na stosie.

Papież Bonifacy VII był tak skorumpowany, że Dante Alighieri, podczas wizyty w Rzymie, nazwał Watykan „ściekiem korupcji”. Bonifacy sportretowany został w Boskiej Komedii Dantego – gdzie poeta nazywa go księciem nowożytnych faryzeuszy i wyznacza mu miejsce w jednym z najniższych okręgów piekła, gdzie przebywać ma razem z papieżem Mikołajem III oraz Klemensem V.

 

Francuska kontrola Papiestwa (1305-1377)

Papiestwo było zwycięskie przez okres 200 lat zmagania z Cesarstwem Niemieckim, jednakże szala przechyliła się na ich niekorzyść, za czasów panowania króla Francji, Filip IV Pięknego. Po śmierci papieża Benedykta XI, pałac papieski został usunięty z Rzymu, do Awinion, miasta na południu Francji. Przez okres 70 lat papiestwo było nie było niczym więcej, niż narzędziem politycznym w ręku francuskiego dworu (1305-1377).

Przez następne 40 lat były dwie linie papieży. Jedna w Rzymie, druga w Awinion, obie przypisując sobie prawomocność, nawzajem nakładając na siebie klątwy i przeklinając jeden drugiego.

 

Papierze okresu renesansu (1410-1503)

Jan XXIII, właściwie Baldassare Cossa, ur. ok. 1370 w Neapolu, zm. 22 listopada 1419, panował w latach 1410 – 1415. Nazywany przez niektórych najbardziej zdeprawowanym człowiekiem, który kiedykolwiek zasiadał na papieskim tronie. Był winny prawie każdej zbrodni. W czasie, gdy był biskup w Bolonii, około 200 niezamężnych kobiet, zakonnic i mężatek stało się ofiarami jego gier miłosnych. Jako papież zmuszał do współżycia seksualnego z nim dziewice i siostry zakonne, żył w związku cudzołożnym z żoną swojego brata. Tytuł papieski nabył za pieniądze, sprzedawał tytuły kardynalskie bogatym rodziną i otwarcie zaprzeczał istnienie życia po śmierci.

 

Pius II (1458-1464)

Mówi się o nim, że był ojcem wielu bez ślubnych dzieci. Mówi otwarcie o swoich metodach, których używał do uwiedzenia kobiet i młodych mężczyzn.

 

Paweł II (1464-1471) „wypełnił swój dom konkubinami”.

 

Sykstus IV (1471-1484) usankcjonował Hiszpańską Inkwizycję. Ogłosił dekret, że za pomocą pieniędzy można wykupić duszę w Czyśćca. Był zamieszany w morderstwo Lorenzo de Medici i innych, którzy przeciwstawiali się jego zamierzeniom. Użył pozycji papieskiej by wzbogacić się i swoich krewnych. Uczynił kardynałami ośmiu ze swych siostrzeńców oraz bratanków, podczas, gdy niektórzy z nich byli jeszcze małymi chłopcami.

 

Innocenty VIII (1484-1492) miał 16 dzieci od różnych żonatych kobiet. Sprzedawał stanowiska kościelne za duże sumy pieniędzy. W 1487 roku ogłosił krucjatę przeciwko Waldensom w dolinach alpejskich. Do jej zorganizowania doszło w latach 1488-89 pod dowództwem papieskiego komisarza Alberto de’ Capitanei i hrabiego Anax Hugues de La Palu, przy poparciu parlamentu w Grenoble oraz króla Francji Karola VIII. Wskutek niepowodzeń militarnych, takich jak porażka w bitwie pod Prali, wojska krzyżowe rozpoczęły systematyczną pacyfikację wiosek waldenskich; najbardziej znanym przykładem jest masakra dziesiątek, może nawet setek waldenskich uchodźców (w tym wielu dzieci), którzy schronili się w jaskini Aigue-Fraide. W 1487 roku zatwierdził brutalnego Tomasa Torquemadę na stanowisku Wielkiego Inkwizytora.

 

Aleksander VI (1492-1503) jest nazwany najbardziej skorumpowanym papieżem okresu renesansu: rozpustny, skąpy, zdeprawowany. Tytuł papieski nabył za pieniądze, sprzedawał tytuły kardynalskie, miał wiele nieprawych dzieci, do których się otwarcie przyznawał i których stawiał na wysokich stanowiskach kościelnych, nawet, gdy byli jeszcze dziećmi – oni z kolei wraz z swym ojcem mordowali każdego, kto przeciwstawiał się im. Miał za kochankę siostrę kardynała, który został następnym papieżem (Pius III).

 

Marcin Luter

Marcin Luter urodził się 10 listopada 1483 w Eisleben, w Niemczech. Rodzice Marcina, Hans Luther wraz z żoną Małgorzatą, musieli opuścić ze względów ekonomicznych wieś Mohra. Udali się do Turyngii, ośrodka górnictwa i hutnictwa, gdzie Hans zaczął zarabiać na utrzymanie rodziny początkowo jako górnik, a następnie hutnik. Z czasem przeprowadzili się do Mansfeld, gdzie po dorobieniu się niewielkiego majątku Hans Luter stał się właścicielem pieca hutniczego, dzięki czemu sytuacja materialna umożliwiała mu kształcenie syna. Ojciec Marcina Lutra chciał, aby ten został prawnikiem.

W maju 1502 roku, w wieku osiemnastu lat, rozpoczął Marcin studia na uniwersytecie w Erfurcie, początkowo na wydziale nauk wyzwolonych, które ukończył w styczniu 1505 roku jako magister filozofii, a następnie kontynuował je od 20 maja, zgodnie z życzeniem ojca, na wydziale prawa. Niepokój i lęk przed sądem ostatecznym oraz gwałtowną śmiercią były przyczyną tego, że przywalony konarem drzewa złamanego podczas burzy (2 czerwca 1505), w śmiertelnej trwodze ślubował zostać zakonnikiem. W efekcie, po przerwaniu studiów prawniczych, 17 czerwca 1505 roku wstąpił do zakonu augustianów. Święcenia kapłańskie uzyskał 4 kwietnia 1507 roku w katedrze w Erfurcie. Ojciec, który przybył na uroczystość, w czasie obiadu chłodno wypomniał synowi nieposłuszeństwo jego woli. W 1508 roku z poręczenia Staupitza przeniesiony został Luter do klasztoru w Wittenberdze, gdzie objął stanowisko wykładowcy filozofii w nowo założonym uniwersytecie.

W październiku 1510 roku podczas wizyty w Rzymie, Lutra zdruzgotał obraz niemoralności i zepsucia, który zastał na dworze papieskim.

Habakuk 2:4 stał się jego życiowym tekstem. 31 października 1517 roku, Marcin Luter ogłosił swoich 95 tez wzywając do dysputy nad nimi. Zanim wysłał swoje tezy do biskupów niemieckich wpierw przybił je w przedsionku kościoła zamkowego w Wittenberdze.

Początkowo papież Leon X nie zwracał specjalnie uwagi na wystąpienie Lutra, widząc w nim tylko zatarg mnichów, ale gdy spór zaczął przybierać coraz ostrzejsze formy wezwał Lutra by stawił się w Rzymie i usprawiedliwił z czynionych mu zarzutów. Protektor Lutra, elektor saski, bojąc się o życie swojego protegowanego, zrobił wszystko, aby do przesłuchania doszło w Augsburgu. W 1518 roku Luter stanął przed obliczem legata papieskiego kardynała Kajetana, który zażądał od niego bezwarunkowego odwołania błędów, oświadczając, że w żadne dysputy wdawać się nie chce, co spotkało się z odmową ze strony Lutra.

W czerwcu 1519 roku w Lipsku, w zorganizowanej przez legata papieskiego Jana Ecka dyspucie, uczestniczył między innymi również Marcin Luter. Mnich, występujący dotąd tylko przeciwko nadużyciom odpustowym, doszedł do przekonania, że nie wystarczy zmiana pewnych aspektów życia kościelnego, ale że konieczna jest gruntowna, daleko idąca naprawa Kościoła. W trakcie dysputy Luter zaprzeczył twierdzeniu, że prymat papieża jest uzasadniony w Piśmie Świętym. Stwierdził, że sobory mogą się mylić, a tylko Biblia jest nieomylna. Takie stanowisko spowodowało, że Eck przerwał dysputę, pojechał do Rzymu i przywiózł stamtąd ostrzegawczą bullę papieską przeciwko Lutrowi i jego przyjaciołom.

Pisma Lutra miały być spalone, a on sam i jego zwolennicy w ciągu dwóch miesięcy mieli pojednać się z papieżem, w przeciwnym wypadku miały ich spotkać wszelkie konsekwencje ekskomuniki. W odpowiedzi Luter ogłosił swoje trzy, przygotowane jeszcze przed klątwą pisma: O naprawie stanu chrześcijańskiego, O niewoli babilońskiej Kościoła, O wolności chrześcijanina. W pismach tych przeciwstawił się ostro papieskiej supremacji, poddał krytyce wszelkie nauki i objawy życia kościelnego nieznajdujące według niego potwierdzenia w Biblii. Wreszcie, w obecności licznie zgromadzonych studentów, profesorów i ludu 10 grudnia 1520 roku na przedmieściach Wittenbergii spalił na stosie papieskie księgi prawnicze wraz z bullą. Czynem tym zrywał ostatecznie z Kościołem, a konsekwencją tego było, że wkrótce potem 3 stycznia 1521 papież Leon X ekskomunikował Lutra na zawsze.

W ten sposób narodziła się reformacja.

 

Ciemna strona poglądów Lutra: stosunek wobec Żydów

Luter nie darzył Żydów sympatią. Pozostał w tym względzie typowym przedstawicielem XVI-wiecznego niemieckiego mieszczaństwa, dla którego Żydzi byli przede wszystkim niepożądaną konkurencją ekonomiczną. Pod tym względem miał poglądy identyczne, jak katolicy (antysemityzm był w tamtej epoce cechą wszystkich wyznań chrześcijańskich, z wyjątkiem niektórych arian).

Początkowo Luter podkreślał, iż Jezus należał do żydowskiego narodu wybranego (w piśmie Dass Jesus ein Geborner Jude sei (Jezus był z urodzenia Żydem) (1523) i głosił, że odrzucanie Żydów przez chrześcijan i zamykanie ich gettach uniemożliwia ich „poprawę”, czyli nawrócenie się na „prawdziwą wiarę” chrześcijańską. Wyrażał też nadzieję, że Reformacja ułatwi ten proces nawracania.

Kiedy okazało się, że Żydzi nie zamierzają spełnić jego nadziei, Luter stał się ich otwartym przeciwnikiem. W pismach: Brief wider die Sabbather an einen guten Freund (Pismo przeciwko Sabatyjczykom do dobrego przyjaciela) (1538), Von den Jüden und ihren Lügen (O Żydach i ich kłamstwach) (1543), Vom Schem Hamphoras und vom Geschlechte Christi (O Szemie Hamforasie i o rodzie Chrystusa) (1544) Luter wyraża się o Żydach wręcz agresywnie, porównując ich do diabła, zaprzysięgłego wroga chrześcijaństwa, plagi i zarazy. Powoływał się na krytyczne wobec Żydów fragmenty Nowego Testamentu. W 7-punktowym planie (1543) wzywał do ich napiętnowania i dyskryminacji; proponował między innymi, aby palić żydowskie szkoły i synagogi oraz burzyć ich domy dla chwały Boga. Co prawda, swoje wezwania Luter kierował tylko do książąt, a nie do ludności, tak, iż nie skutkowały one wezwaniem do pogromów. Oczekiwał, że przekona niemieckich książąt do wypędzenia Żydów z ich państw. Książęta okazali się jednak rozsądni (nie chcieli tracić poddanych i podatników) i żaden z nich nie uległ namowom Lutra.

Opisane poglądy Lutra zostały wykorzystane przez nazistów jako uzasadnienie zbrodni przeciwko narodowi żydowskiemu, (m.in. ideolodzy nazizmu: Alfred Rosenberg i Julius Streicher cytowali Lutra).

 

Stulecia wojen

26 maja 1521 roku cesarz Cesarstwa Rzymskiego Karol V ogłosił edykt wormacki, uznający Marcina Lutra za heretyka i skazujący go oraz jego zwolenników na banicję. W ten sposób rozpoczęły się stulecia wojen.

- Wojna przeciwko Niemieckim Protestantom (1566-1609)

- Wojna przeciwko protestantom w Niderlandach (1566-1609)

- W 1572 -1598 miały miejsce rzezie hugenotów we Francji, w tym największa rzeź w Paryżu – Noc św. Bartłomieja. Spowodowało to likwidację protestantyzmu zarówno jako organizacji kościelnej, jak i siły politycznej; rozwiązywanie zborów, banicje pastorów, przymusowe nawracanie na wiarę katolicką. Hugenoci wyemigrowali w dużej części do Anglii, Prus, Szwajcarii i Niderlandów, czego skutkiem było osłabienie gospodarcze kraju.

- Próba zdobycia władzy w protestanckiej Anglii przez katolickiego władcę Filip II, króla Hiszpanii i Portugalii (1588). Filip II był fanatycznym katolikiem, całe życie zwalczał herezje. Od protestantów otrzymał przydomek „Szatan południa”.

- Trzydzieści lat wojen (1618-1648)

 

Papieże okresu reformacji

Leon X (1513-1521) był papieżem w czasie, gdy Luter rozpoczął protestancką reformację. Został Arcybiskupem, gdy miał 8 lat, Kardynałem w wieku 13 lat. Był wyznaczony do 27 różnych stanowisk kościelnych, co oznaczało duży dochód finansowy, zanim ukończył 13 lat. Utrzymywał najbardziej luksusowy i rozpustny dwór w całej Europie. Był ateistą. Przypisuje mu się niesławny cytat, wypowiedziany w towarzystwie – „Ile korzyści przyniosła Nam i naszym ludziom bajeczka o Chrystusie, wiadomo”.

Paweł III (1534 – 1549). Miał wiele nieprawych dzieci. Zdeterminowany wróg protestantów. Zaoferował Karolowi V cesarzowi Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego armię by wytępił protestantów.

 

Jezuici

Jezuici (pełna nazwa: Towarzystwo Jezusowe łac. Societas Iesu) – męski papieski zakon Kościoła rzymskokatolickiego, zatwierdzony przez papieża Pawła III 27 września 1540.

Inkwizycja, pod przewodnictwem Jezuitów, stanowiła odpowiedź Rzymu na oddzielenie Luteranizmu. Jezuici byli zakonem założonym przez Ignacego Loyole, Hiszpana, na zasadach absolutnego i bezwarunkowego posłuszeństwa Papieżowi. Ich głównym celem było odzyskanie terytoriów straconych na rzecz Protestantów i Muzułmanów i podbicie całego pogańskiego świata dla Kościoła Rzymskokatolickiego. Ich naczelnym celem było zniszczenie herezji – to znaczy wszystkiego, co różniło się od tego, co Papież mówił lub myślał. By osiągnąć ten cel wszystkie środki były usprawiedliwione: podstęp, oszustwo, niemoralność, a nawet morderstwo.

We Francji Jezuici byli pośrednio odpowiedzialni za masakrę w noc św. Bartłomieja. Wciągu jednej nocy 24 Sierpnia 1572 roku, 70 tysięcy Hugenotów zostało zabitych. Wydarzenia nocy św. Bartłomieja odbiły się szerokim echem w całej Europie – wielu katolików cieszyło się, a papież odprawił nawet mszę dziękczynną.

W Hiszpanii, Niderlandii, południowej Germanii, Austrii Polsce i innych krajach przewodzili masakrą niezliczonych liczby ludzi, w ten sposób wybawiając dwór papieski od upadku.

 

Ewangelicy i Katolicy razem

29 Marzec 1994 rok. Ewangelicy i Katolicy podpisali deklarację „Ewangelicy i Katolicy Razem: Chrześcijańska Misja w Trzecim Milenium”. Sercem tego porozumienia był kompromis ewangelii.

 

Zaskakujące wyznanie

21 Maj 1995 rok. Papież Jan Paweł II poprosił o przebaczenie za wszystkie błędy i zbrodnie popełnione i dopuszczone przez Kościół Rzymskokatolicki w ciągu jego historii.

 

 


Zamieszczone (za zgodą autorów) w tym miejscu art. pochodzą ze strony Jeszua Mesjasz nadchodzi.

 

Autorzy o sobie:

Podstawowym celem witryny „Jeszua Mesjasz Nadchodzi” jest pomóc chrześcijanom w zrozumieniu proroczego przesłania Biblii.

Znaczna część zawartej tutaj treści poświęcona jest islamowi. Związane jest to z tym, że – jak wierzymy – islam pełni istotną rolę w scenariuszu czasów ostatecznych. Jakkolwiek, wszelkie materiały dotyczące islamu, w żadnym wypadku nie są zamierzone w celu wzbudzania wrogości względem muzułmanów. Pragniemy pomóc chrześcijanom zrozumieć islam z biblijnego punktu widzenia, a poprzez to wyposażyć ich do wypełnienia obowiązku Wielkiego Posłannictwa, aby „czynić uczniami wszystkie narody” (Mat 28:19-20), co odnosi się również do narodów muzułmańskich.

Innym powracającym tutaj tematem, będzie Izrael. Żyjemy w czasie, gdzie wrogość względem Izraela przybiera na nowej sile, zarówno na płaszczyźnie politycznej, jak i religijnej, również ze strony chrześcijan. Dlatego też bardzo istotne jest przedstawianie biblijnej perspektywy odnośnie Izraela oraz Bliskiego Wschodu.

Podane na tej witrynie interpretacje nie pretendują do miana jedynych właściwych. Celem naszym jest przede wszystkim zachęcenie czytelnika do przeprowadzenia własnych analiz i wyciągnięcia własnych wniosków.

Witryna ta jest niezależnym projektem i nie jest własnością żadnego z kościołów czy wspólnot.

Treści przedstawiane przez nas mieszczą się w ramach nurtu protestanckiego.


 

 

fShare
0