List do Kościoła w Pergamie - Komentarz do Księgi Objawienia


KOMENTARZ DO KSIĘGI OBJAWIENIA

LIST DO KOŚCIOŁA W PERGAMIE


(12) A do anioła zboru w Pergamie napisz: To mówi Ten, który ma ostry miecz obosieczny. (13) Wiem, gdzie mieszkasz, tam, gdzie jest tron szatana; a jednak trzymasz się mocno mego imienia i nie zaparłeś się wiary we mnie, nawet w dniach, kiedy Antypas, świadek mój wierny, został zabity u was, gdzie szatan ma swoje mieszkanie. (14) Lecz mam ci nieco za złe, mianowicie, że są tam tacy, którzy trzymają się nauki Balaama, który nauczał Balaka, jak uwodzić synów izraelskich, by spożywali rzeczy bałwanom ofiarowane i uprawiali nierząd. (15) Tak i ty masz u siebie takich, którzy również trzymają się nauki nikolaitów. (16) Upamiętaj się, więc; a jeżeli nie, przyjdę do ciebie wkrótce i będę z nimi walczył mieczem ust moich. (17) Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do zborów. Zwycięzcy dam nieco z manny ukrytej i kamyk dam mu biały, a na kamyku tym wypisane nowe imię, którego nikt nie zna, jak tylko ten, który je otrzymuje. (Obj.2:12-17)

 

 

List do Kościoła w Pergamie

PERGAMON – ZARYS HISTORYCZNY

Pergamon znajdował się około 120 km na północ od Smyrny. Smyrna była handlowym centrum, Efez był politycznym centrum, natomiast Pergamon był religijnym centrum.

Wczesna historia miasta jest mało znana. Pergamon weszedł w skład imperium Aleksandra Wielkiego. Po jego śmierci, w Pergamie władzę sprawował Lizymach, który rozbudował i wzmocnił fortyfikacje miasta, które służyło mu za skarbiec. W 281 p.n.e. wojsko Lizymacha zostało pokonane przez Seleukosa, również jednego z byłych dowódców armii Aleksandra Wielkiego. Lizymach zginął podczas bitwy pod Kuropedion. Pozostawiony przez Lizymacha dla obrony Pergamonu Filetajros zdradził jego i sprzymierzył się z Seleukosem. W 282 p.n.e. Filetajros opanował akropol i ogłosił się władcą miasta.

Od 133 p.n.e. miasto przeszło pod panowanie Rzymian i stało się niezwykle zamożne. Przez dwa wieki Pergamon był stolicą rzymskiej prowincji Azji. Po przyczynie tego, że Pergamon był dość oddalony od głównych szlaków handlowych, w ostateczności musiał ustąpić swojej przodującej pozycji w regionie na rzecz lepiej położonego Efezu. Pomimo utraty dominującej politycznej pozycji, Pergamon stał się centrum oficjalnej religii imperium – „kultu Cezara”. W Pergamie wzniesiono pierwszą świątynię tego kultu (w 27 roku p.n.e.). Kult „Cezara” jako boga zapoczątkował Oktawian August. Było to posunięcie, przede wszystkim polityczne, mające na celu utrzymać rozległe i różnorodne narodowo i kulturowo imperium w jedności. Za czasów Wespazjana i jego następców, kult ten stał się testem wiary dla wielu chrześcijan. Wielu z nich, którzy odrzucili poddanie się nakazowi uwielbienia Cezara, było palonych na stosach, albo rozszarpywanych przez dzikie zwierzęta na arenach.

Obecnie w miejscu Pergamonu znajduje się miasto, Bergama (dzisiejsze terytorium Turcji), które zamieszkuje 20 tys. ludzi (w porównaniu z około 200 tys. w okresie Nowego Testamentu). Zgodnie z mitologią grecką Zeus urodził się tutaj. W Pergamie znajdował się wielki ołtarz Zeusa, o podstawie 38 na 35 metrów i ponad 15 metrów wysoki (tron Szatana? Obj. 2:13).

Jeden w głównych idolów czczonych w Pergamie był Asklepios, grecki bóg, opiekun sztuki lekarskiej. Atrybutem Asklepiosa była laska, opleciona przez węża (symbol odradzania się ze względu na zrzucanie skóry). Kaduceusz (kij opleciony parą węży i zwieńczony skrzydłami) był oficjalnym emblematem miasta. W mitologii greckiej jest to laska Hermesa, którą uśmierza spory i godzi wrogów.

Zwróćmy uwagę na jedną rzecz. Kiedy Cyrus Wielki podbił Babilon, system religijny Babilonu migrował do Pergamonu, a następnie został zaadoptowany w Rzymie.

 

Nazwa kościoła:

Kościół w Pergamie. Nazwa „Pergamon” wywodzi się z połączenia dwóch greckich słów: „Per”, co oznacza: mieszany lub deprawować, wypaczać; oraz „gamos”, co oznacza: małżeństwo; słowo to może odnosić się do monogamii, jak również do bigamii, i poligamii.

Tak, więc Pergamon oznacza mieszane małżeństwo lub zdeprawowane małżeństwo. Jak zobaczymy dalej niewłaściwe, nieodpowiednie małżeństwo będzie głównym tematem tego listu.

 

Tytuł Jezusa:

(12) A do anioła zboru w Pergamie napisz: To mówi Ten, który ma ostry miecz obosieczny.

Termin „miecz obosieczny” oznacza słowo Boże. To też będzie środkiem zaradczym na zaistniałą sytuację w kościele w Pergamie.

 

Pochwały:

(13) Wiem, gdzie mieszkasz, tam, gdzie jest tron szatana; a jednak trzymasz się mocno mego imienia i nie zaparłeś się wiary we mnie, nawet w dniach, kiedy Antypas, świadek mój wierny, został zabity u was, gdzie szatan ma swoje mieszkanie.

Jezus mówi tutaj: „mieszkasz, tam, gdzie jest tron szatana”. Czy mamy rozumieć to dosłownie? Czy tron Szatana mógł być rzeczywiście w Pergamonie, w tamtym czasie?

Tylko Bóg jest wszechobecny. Aniołowie nie są wszechobecni, są przyporządkowani do jakiejś lokalizacji. W Księdze Objawienia, rozdziale 9, możemy czytać o czterech aniołach, „którzy są spętani nad wielką rzeką Eufratem” (Obj. 9:14). W rozdziale 16 jest napisane: „… wylał czaszę swoją na wielką rzekę Eufrat; i wyschła jej woda, aby można było przygotować drogę dla królów (aniołów) ze wschodu słońca” (Obj. 16:12). W Księdze Daniela, rozdziale 10, mamy przedstawiony obraz dwóch potężnych aniołów: „anielski książe perski” i „anielski książe grecki”, które były przyporządkowane do imperium perskiego oraz greckiego.

Podobnie demony nie są wszechobecne, są przyporządkowane do miejsca. Szatan, będąc aniołem, również nie jest wszechobecny i podlega tym samym prawom i podporządkowaniu geograficznemu, jak reszta stworzeń. Czyż jest możliwe, że w tamtym czasie siedziba Szatana znajdowała się w Pergamie? Odpowiedź jest tak, jest to możliwe.

Dalej jest powiedziane: „trzymasz się mocno mego imienia” (Obj. 2:13).

Zauważmy, że trzecie przykazanie dekalogu: „Nie będziesz wzywał imienia Pana, Boga twego, do czczych rzeczy …” (2 Mojż. 20:7), nie dotyczy „słownictwa”, lecz „reprezentowania” Boga. Konkluzja jest taka, że Kościół jest reprezentantem Boga na ziemi, i powinien go godnie reprezentować.

Kim był Antypas? Nie znamy odpowiedzi na to pytanie. Istnieje opinia, że był to konkretny człowiek, zamordowany za panowania Domicjana, cezara Rzymu. Istnieje również opinia, by traktować to imię symbolicznie. Imię Antypas w grece znaczy „przeciw wszystkim”, oznaczałoby to kogoś stojącego oddzielnie przeciw wszystkim dla Chrystusa.

 

Troska:

(14) Lecz mam ci nieco za złe, mianowicie, że są tam tacy, którzy trzymają się nauki Balaama, który nauczał Balaka, jak uwodzić synów izraelskich, by spożywali rzeczy bałwanom ofiarowane i uprawiali nierząd. (15) Tak i ty masz u siebie takich, którzy również trzymają się nauki nikolaitów.

Jezus robi tutaj odniesienie do Starego Testamentu. Kim był Balaam? Balaam był prorokiem, lecz nie był on Żydem. W księdze Jezuego jest on nazywany wróżbitą (Jozue 13:22). Pochodził on z Mezopotamii (V Mojż. 23:4-5), a dokładniej z miejsca nazywanego Aram, nad rzeką Eufrat, obecnie terytorium Iraku (IV Mojż. 22:5; 23:7). Więc on był kimś, o kim dzisiaj byśmy myśleli jako o Irakijczyku. Mógł być nawet z Babilonu.

Król Moabu, wróg Izraela, posłał, po Balaama, aby przekląć Izrael (IV Mojż. 22 – 24). Jednakże Bóg ostrzegł Balaama, aby tego nie czynił. W tedy ponownie król Moabu wysłał posłańców do Balama, oferując jeszcze większe wynagrodzenie. Więc, Balaam ponownie zwrócił się do Boga, pytając go o to, czy może przekląć Izrael. Za drugim razem Bóg mu odpowiedział, idź, ale czyń tylko to, co ja ci powiem. (Jest tutaj przesłanie dla nas: to, co Bóg dozwala, nie oznacza zawsze, że jest to tym samym, co On preferuje.)

Tak, więc Balaam przychodzi do króla Moabu. Odrzuca jednak prośbę króla aby przekląć Izraela, dostosowując się do słowa Boga. Jednakże, jeżeli przeczytamy tą historię dalej możemy zobaczyć, że posłuszeństwo Balaama było tylko pozorne. Nie mogąc przekląć Izraela, Balaam uczy moabitów jak pokonać Izrael (IV Mojż. 31,16). Doradza królowi, aby wybrał kilkanaście pięknych, niezamężnych, dziewcząt. Następnie zgromadził je wokół obozu Izraelitów, doprowadzając do tego, że Izraelici brali je sobie za żony lub popełniali z nimi cudzołóstwo. W Torze było zakazane by Izraelici wchodzili w związki małżeńskie z innymi narodowościami. Rola Balaama w tym była taka, że on nauczył wrogów, jak doprowadzić Izrael do sprzeniewierzenia się Bogu i popełnienia grzechu.

 

Są trzy odniesienie do Balaama w Nowym Testamencie:

- „Nauka Balaama” (Obj. 2:14). Oznacza to: duchową nieczystość; kompromis ze światem.

- „Droga Balaama” (II Piotra 2:15). Sprzedanie swojego „daru duchowego” dla korzyści materialnych lub innych.

- „Błąd Balaama” (Judy 11). Poświęcenie wiecznego życia, na rzecz tymczasowego zysku.

Idea duchowej nieczystości, kompromisu ze światem, lub wyrażając to inaczej, małżeństwa ze światem, jest przesłaniem, które wynika z tej historii.

 

Dalej, w tym samym wersecie możemy czytać:

(15) Tak i ty masz u siebie takich, którzy również trzymają się nauki nikolaitów.

 

Co oznacza termin „Nikolaici”? Istnieją dwie opinie:

(1) Pogląd, że odnosi się to do sekty istniejącej w pierwszym wieku, używającej apostolskiego autorytetu dla potwierdzenia swoich poglądów

(2) Pogląd, że mamy tutaj do czynienia z nieprzetłumaczalnym słowem: „nicao” -  zdobywać; rządzić, oraz „laos” – świeccy; ludzie.

 

Może to sugerować, odniesienie do idea podziału na kler i świeckich, jako czegoś, co obraża Jezusa. Używanie swojej duchowej pozycji (kler), aby panować na ludźmi (świeckimi). Wzór duchowego przywództwa jest opisany w Ewangelii Jana, rozdziale 13, gdzie możemy zobaczyć Jezusa myjącego nogi swoim uczniom.

 

Wezwanie:

(16) Upamiętaj się, więc; a jeżeli nie, przyjdę do ciebie wkrótce i będę z nimi walczył mieczem ust moich.

 

Fraza końcowa:

(17a) Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do zborów.

 

Obietnica dla zwycięscy:

(17b) Zwycięzcy dam nieco z manny ukrytej i kamyk dam mu biały, a na kamyku tym wypisane nowe imię, którego nikt nie zna, jak tylko ten, który je otrzymuje.

 

Kim jest zwycięstwa? 1 Jana 5:4-5

 

ZASTOSOWANIE LISTU

Zastosowanie lokalne:

Unikanie duchowej niemoralności i duchowej nieczystości.

 

Zastosowanie do kościołów:

Oczyścić swoje przedstawicielstwo, jako reprezentanci Jezusa Chrystusa.

 

Zastosowanie osobiste:

Unikanie duchowego kompromisu.

PROROCZE ZASTOSOWANIE LISTU

Nimrod był założycielem babilońskiej religii. Kiedy Cyrus Wielki podbił Babilon, babiloński model kapłaństwa, powędrował do Pergamonu. Za czasów imperium rzymskiego, ten sam system religijny, przeformułowany w języku łacińskim, utworzył podstawy pogańskiego Rzymu.

Tytuł „Pontifex Maximus” (łac. pontifex = kapłan, maximus = najwyższy) był tytułem, którym posługiwał się kapłan najwyższy babilońskiej religii, w okresie, kiedy centralnym miejscem kultu był Pergamon. W następstwie przeniesienia kultu religijnego z Pergamu do Rzymu, tytułem tył posługiwali się następujący po sobie cezarowie Rzymu, jako najwyżsi kapłani. W 378 roku n.e. Damazy I, papież Rzymu, przyjął ten tytuł jako głowa Rzymskiego Kościoła. W 380 chrześcijaństwo stało się religią państwową imperium rzymskiego.

Widzimy tutaj migrację babilońskich praktyk religijnych, z Babilonu, do Pergamu, następnie do Rzymu, by w ostateczności być zaadoptowanym przez Kościół Rzymsko-Katolicki.

 

Historia Imperium Rzymskiego

- 753 p.n.e. – Założenie miasta Rzym

- 343 – 272 p.n.e. – Rzym podporządkowuje sobie Italię.

- 264 – 146 p.n.e. – Podbicie Kartaginy

- 215 – 146 p.n.e. – Zajęcie Grecji, Azji Mniejszej

- 133 – 31 p.n.e. – Zajęcie Hiszpanii, Galii, Brytanii, Teutoni (Niemcy)

- 63 p.n.e. – Zajęcie Judei

W swoim punkcie szczytowym Imperium Rzymskie rozciągało się od Atlantyku aż do Eufratu (Eufrat przepływa przez Turcję, Syrię i Irak) i od Morza Północnego aż do Afrykańskiej pustyni. Jego populacja wynosiła 120 milionów ludzi.

- 46 – 44 p.n.e. – Juliusz Cezar zostaje zabity

- 31 p.n.e. – 14 n.e. – Oktawian August (narodziny Jezusa)

- 12 n.e. – 37 n.e. – Tyberiusz (ukrzyżowanie Jezusa)

- 37 n.e. – 41 n.e. – Kaligula (próbował postawić swój posąg w miejscu najświętszym, w świątyni Izraelskiej, jednakże nieskutecznie)

- 41 n.e. – 54 n.e. – Klaudiusz

- 54 n.e. – 68 n.e. – Neron (podpalił Rzym, po czyn przerzucił winę na Chrześcijan; stracił apostoła Pawła)

- 68 n.e. – 69 n.e. – Galba, Oton, Witeliusz

- 69 n.e. – 79 n.e. – Wespazjan (jego syn Tytus zniszczył Jerozolimę w 70 roku)

- 79 n.e. – 81 n.e. – Tytus

- 81 n.e. – 96 n.e. – Domicjan (najbardziej okrutny; tysiące zamordowanych za jego panowania; zesłanie Jana na wyspę Patmos)

- 98 n.e. – 117 n.e. – Trajan

- 117 n.e. – 138 n.e. – Hadrian

- 138 n.e. – 161 n.e. – Antoninus Pius (Powstaniem Bar Kochby w latach 132-135; kompletne zniszczenie Jerozolimy i budowa rzymskiego miasta Aelia Capitolina na jej miejscu)

- 161 n.e. – 180 n.e. – Marek Aureliusz (szczyt mocy Imperium Rzymskiego; czas gladiatorów)

Degradacja i upadek Rzymskiego Imperium

180 – 192 – Kommodus

193 – Pertynaks, Didiusz Julianus

193 – 211 – Septymiusz Sewer

218 – 222 Karakalla (tolerował Chrześcijaństwo)

218 – 222 Heliogabal (tolerował Chrześcijaństwo)

222- 235 Aleksander Sewer (przychylny dla Chrześcijaństwa)

235 – 238 Maximinus

244 – 249 Filip (bardzo przychylny dla Chrześcijaństwa)

249 – 251 Trajan Decjusz (prześladowca Chrześcijan)

253 – 260 Waletrian (zabił Orygena)

260 – 260 Galien (faworyzował Chrześcijan)

270 – 275 Lucjusz Domicjusz Aurelian

284 – 305 Dioklecjan (największy prześladowca Chrześcijan; najgorszy ze wszystkich)

312 – 337 Konstantyn

Konstantyn został obwołany cesarzem przez wojska w zachodniej części imperium, natomiast Maksencjusz został wybrany przez wojska rzymskie na cesarza w Rzymie. Po kilku latach walk Konstantyn, przy pomocy Licyniusza panującego we wschodniej części imperium, pokonał ostatecznie Maksencjusza. Stało się to roku 312. W wyniku konfliktu, Licyniusz został pokonany i zabity w 324 roku i od tej pory Konstantyn przejął pełnię władzy.

Rzekomo Konstantyn miał wizję, w której objawił się mu krzyż i napis In hoc signo vinces („pod tym znakiem zwyciężysz”).

325 n.e. – Konstantyn wydał edykt dający swobodę wyznania chrześcijanom.

Do tej pory Chrześcijaństwo było nielegalnym ruchem. Konstantyn zaczął faworyzować Chrześcijan w sądzie, zwolnił chrześcijańskich „duchownych” od podatków, ponadto skierował ogólne wezwanie do wszystkich swoich poddanych by stali się Chrześcijanami.

330 n.e. – Konstantyn przeniósł stolicę imperium do Bizancjum, nazywając ją Konstantynopol (dzisiejszy Istambuł).

Rzym w oczach Konstantyna był tak bardzo przesiąknięty pogaństwem i zepsuciem, że zdecydował on przenieść stolice imperium z Rzymu.

Konstantyn:

- Zabronił walk gladiatorów

- Zredukował zabijanie niechcianych dzieci (aborcja)

- Zabronił ukrzyżowania jako formy egzekucji

- Przyznał biskupom jurysdykcje w sprawach świeckich

- Ustanowił prawo zwalniające duchownych ze służby w armii i płacenia podatków

- Ustanowił niedzielę jako dzień święty (zabronił pracy w niedziele)

- Zredukował niewolnictwo

Ustanowienie niedzieli jako dnia świętego, było sposobem, poprzez który Konstantyn chciał zjednoczyć imperium. W imperium były trzy grupy ludzi, którzy świętowali niedzielę, teraz i chrześcijanie byli dołączeni do tego i niewolnicy (dając im dzień wolny od pracy).

Konstantyn zmarł z przyczyn naturalnych 22 maja 337 w Ancyronie niedaleko Nikomedii. Podobno na kilka dni przed śmiercią przyjął chrzest z rąk ariańskiego biskupa Euzebiusza z Nikomedii.

361n.e. – 363 n.e. – Julian

W latach 361 -363 Julian był cezarem imperium rzymskiego. Dążył on do osłabienia i wyrugowania chrześcijaństwa (zalegalizowanego przez Konstantyna Wielkiego) z imperium rzymskiego, oraz do ponownego podniesienie tradycyjnej religii starożytnych Rzymian do rangi religii państwowej.

363 n.e. – 364 n.e. – Jowian (powrót do Chrześcijaństwa)

378 n.e. – 395 n.e. Teodozjusz

W 392 cesarz rzymski Teodozjusz ustanawia chrześcijaństwo religią państwową. Tutaj wydarzyło się to, co możemy nazwać małżeństwem Kościoła ze światem.

 

MAŁŻEŃSTWO KOŚCIOŁA ZE ŚWIATEM

Jedną z konsekwencji uczynienia chrześcijaństwa państwową religją było schrystianizowanie pogańskich miejsc kultu i praktyk:

- Pogańskie świątynie stały się chrześcijańskimi kościołami.

- Pogańskie uroczystości stały się chrześcijańskimi świętami.

- Pogańscy kapłani zacieli być chrześcijańskimi kapłanami.

 

Zmiana w większości polegała na nadaniu chrześcijańskich nazw poprzednim pogańskim praktyką.

Podsumowując: to, czego Szatan nie osiągnął poprzez prześladowania chrześcijan, zostało osiągnięte poprzez małżeństwo chrześcijaństwa ze światem.

W proroczej perspektywie, kościół w Pergamonie jest obrazem Kościoła zamężnego ze światem.

 

 


Zamieszczone (za zgodą autorów) w tym miejscu art. pochodzą ze strony Jeszua Mesjasz nadchodzi.

 

Autorzy o sobie:

Podstawowym celem witryny „Jeszua Mesjasz Nadchodzi” jest pomóc chrześcijanom w zrozumieniu proroczego przesłania Biblii.

Znaczna część zawartej tutaj treści poświęcona jest islamowi. Związane jest to z tym, że – jak wierzymy – islam pełni istotną rolę w scenariuszu czasów ostatecznych. Jakkolwiek, wszelkie materiały dotyczące islamu, w żadnym wypadku nie są zamierzone w celu wzbudzania wrogości względem muzułmanów. Pragniemy pomóc chrześcijanom zrozumieć islam z biblijnego punktu widzenia, a poprzez to wyposażyć ich do wypełnienia obowiązku Wielkiego Posłannictwa, aby „czynić uczniami wszystkie narody” (Mat 28:19-20), co odnosi się również do narodów muzułmańskich.

Innym powracającym tutaj tematem, będzie Izrael. Żyjemy w czasie, gdzie wrogość względem Izraela przybiera na nowej sile, zarówno na płaszczyźnie politycznej, jak i religijnej, również ze strony chrześcijan. Dlatego też bardzo istotne jest przedstawianie biblijnej perspektywy odnośnie Izraela oraz Bliskiego Wschodu.

Podane na tej witrynie interpretacje nie pretendują do miana jedynych właściwych. Celem naszym jest przede wszystkim zachęcenie czytelnika do przeprowadzenia własnych analiz i wyciągnięcia własnych wniosków.

Witryna ta jest niezależnym projektem i nie jest własnością żadnego z kościołów czy wspólnot.

Treści przedstawiane przez nas mieszczą się w ramach nurtu protestanckiego.