List do kościoła w Efezie - Komentarz do Księgi Objawienia


KOMENTARZ DO KSIĘGI OBJAWIENIA

LIST DO KOŚCIOŁA W EFEZIE


(1) Do anioła zboru w Efezie napisz: To mówi Ten, który trzyma siedem gwiazd w prawicy swojej, który się przechadza pośród siedmiu złotych świeczników: (2) Znam uczynki twoje i trud, i wytrwałość twoją, i wiem, że nie możesz ścierpieć złych, i że doświadczyłeś tych, którzy podają się za apostołów, a nimi nie są, i stwierdziłeś, że są kłamcami. (3) Masz też wytrwałość i cierpiałeś dla imienia mego, a nie ustałeś. (4) Lecz mam ci za złe, że porzuciłeś pierwszą twoją miłość. (5) Wspomnij, więc, z jakiej wyżyny spadłeś i upamiętaj się, i spełniaj uczynki takie, jak pierwej; a jeżeli nie, to przyjdę do ciebie i ruszę świecznik twój z jego miejsca, jeśli się nie upamiętasz. (6) Na swoją obronę masz to, że nienawidzisz uczynków nikolaitów, których i ja nienawidzę. (7) Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do zborów. Zwycięzcy dam spożywać z drzewa żywota, które jest w raju Bożym. (Obj. 2:1-7)
 

 

EFEZ – ZARYS HISTORYCZNY

Odwołując się do pism rzymskiego historyka Tacyta, można przyjąć, że Efez został założony w 1400 roku p.n.e.  Około 1100 roku p.n.e. osiedlili się tutaj Jończycy, którzy przywędrowali z Aten. W połowie VI wieku p.n.e. miasto zostało przejęte przez Lidyjczyków. W 546 p.n.e. po zwycięstwie Cyrusa Wielkiego Efez przeszedł pod panowanie perskie. W 334 p.n.e. został zdobyty przez Macedończyków. Po śmierci Aleksandra Wielkiego odziedziczył je Lizymach, jeden z jego generałów, który je bardzo ulepszył.

W 133 p.n.e. Efez przeszedł pod panowanie imperium rzymskiego. W czasach rzymskich był stolicą prokonsularnej Azji (zachodniej części Azji Mniejszej) i uzyskał status wolnego polis (miasta – państwa).

Za czasów rzymskiego panowania Efez stał się niezwykle bogatym i pięknym miastem. Przez niego przebiegała główna linia komunikacji pomiędzy Rzymem i wschodnimi prowincjami imperium rzymskiego.

W III wieku Efezu nie ominęły najazdy Gotów, którzy złupili je w 263 r. Później Efez już nie odzyskał swojej świetności.

Efez znany był w starożytności jako jeden z najstarszych i największych ośrodków kultu bogini Matki. W VI wieku p.n.e. zbudowano tu świątynię Artemidy, która została później uznana za jeden z siedmiu cudów starożytnego świata. Artemida była czczona zarówno jako Bogini-Matka (jej słynny posąg w Efezie przedstawiał kobietę o niezliczonych piersiach) jak i Wieczna Dziewica.

W okresie Nowego Testamentu Efez był dużym miastem, jak na tamte dni. Był on centrum dla studiowania nauk humanistycznych i magii.

Pierwsza wizyta apostoła Pawła w Efezie była krótka i była skierowana do żydowskiej społeczności.

Po raz drugi przebywał on w mieście w latach 55 – 58 (przez około 2,5 roku). Początkowo przez okres trzech miesięcy Paweł regularnie chodził do miejscowej synagogi, gdzie prowadził dyskusje z Żydami. Zniechęcony sprzeciwem niektórych z nich wobec jego nauki o Jezusie, odłączył się od nich, zabierając z sobą tych, którzy mu uwierzyli, po czym zaczął nauczać codziennie w szkole Tyranosa. W okresie tym wielu Żydów oraz pogan mieszkających w Efezie i innych miastach tego regionu miało możliwość usłyszeć ewangelię z ust Pawła. Rosnąca ilość osób przyjmujących nową wiarę spowodowała zmniejszenie zamówień związanych z kwitnącym na tym terenie kultem Artemidy. Nie spodobało się to rzemieślnikom, którzy podburzeni przez Demetriusza urządzili manifestację w teatrze podczas głoszenia nauk przez Pawła. Tłum wykrzykujący hasło „Artemida z Efezu jest wielka” wzbudził zamęt w teatrze i porwał tam kilku towarzyszy Pawła. Po tych wydarzeniach apostoł Paweł opuścił Efez (Dzieje Apostolskie 19,8-20,1).

Przypuszczalnie Tymoteusz został pierwszym biskupem w Efezie (1 Tym 1:3). To właśnie w Efezie znajdujemy Aqwile, Priscylle i Apollosa.

Możemy znaleźć relacje Jana, że spędził on jakiś czas w Efezie z Marią, matką Jezusa. Przypuszcza się, że Jan powrócił do Efezu w 95 roku, po powrocie ze zesłania na wyspie Patmos, i że ostatnie dni swojego życia spędził tam. Ewangelia Jana jest widocznie pisana z Efezu. Ponad to groby Jana, Marii i Tymoteusza znajdują się w Efezie.

Po tym jak Paweł opuścił Efez i podróżował przez Macedonie, powrócił do Miletu by pożegnać się, ze starszymi z kościoła w Efezie (Dz. 20:16-20).

Pierwszy list do Koryntian był pisany przez Pawła podczas jego drugiej wizyty w Efezie. List Pawła do Efezu został napisany z Rzymu.

List do Kościoła w Efezie (z Księgi Objawienia) był napisany około 35 lat po tym, jak Paweł opuścił Efez.

 

Nazwa kościoła:

Kościół w Efezie. Efez – w grece oznacza „upragniony”, lub wyrażając to inaczej „ukochany”, „ten jedyny”.

 

Tytuł Jezusa:

(1) Do anioła zboru w Efezie napisz: To mówi Ten, który trzyma siedem gwiazd w prawicy swojej, który się przechadza pośród siedmiu złotych świeczników:

Tytuł, który Jezus używa by przedstawić samego siebie: „Ten, który trzyma siedem gwiazd w prawicy swojej, który się przechadza pośród siedmiu złotych świeczników”.

Występuje tu pewien paradoks. Z jednej strony widzimy Jezusa „przechadzającego” się pomiędzy kościołami, a z drugiej strony On „trzyma” ich w swojej dłoni. Oznacza to, że On jest obecny pomiędzy nami i zarazem sprawuje kontrolę.

 

Pochwały:

(2) Znam uczynki twoje i trud, i wytrwałość twoją, i wiem, że nie możesz ścierpieć złych, i że doświadczyłeś tych, którzy podają się za apostołów, a nimi nie są, i stwierdziłeś, że są kłamcami. (3) Masz też wytrwałość i cierpiałeś dla imienia mego, a nie ustałeś.

Co mówi Jezus o kościele w Efezie?

1) zna ich uczynki; 2) zna ich trud; 3) ich wytrwałość; 4) że nie mogą ścierpieć złych; 5) że doświadczyli tych, którzy podawali się za apostołów, a nimi nie byli; 6) że cierpieli dla imienia Jego i 7) nie ustali.

Jednym z głównych problemów kościoła w Efezie, i w ogóle pierwszego kościoła apostolskiego, było utrzymanie czystości doktryny, tzn. czystości prawdy o Jezusie jako Mesjaszu i prawdziwości nauki Jezusa, co też znajdujemy w przekazie Jana: „doświadczyłeś tych, którzy podają się za apostołów, a nimi nie są, i stwierdziłeś, że są kłamcami”.

W Dziejach Apostolskich w rozdziale 20, w wersetach 16 – 38 możemy czytać o pożegnaniu apostoła Pawła ze starszymi kościoła w Efezie.

Paweł daje starszym kościoła ostrzeżenie:

(28) Miejcie pieczę o samych siebie i o całą trzodę, wśród której was Duch Święty ustanowił biskupami, abyście paśli zbór Pański nabyty własną Jego krwią. (29) Ja wiem, że po odejściu moim wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając trzody, (30) nawet spomiędzy was samych powstaną mężowie, mówiący rzeczy przewrotne, aby uczniów pociągnąć za sobą. (31) Przeto czuwajcie, pamiętając, że przez trzy lata we dnie i w nocy nie przestawałem ze łzami napominać każdego z was. (32) A teraz poruczam was Panu i słowu łaski jego, które ma moc zbudować i dać wam dziedzictwo między wszystkimi uświęconymi. (Dz. 20:28-32)

Podobne ostrzeżenie znajdujemy w listach apostoła Jana.

Pierwszy list Jana był adresowany do kościoła w Efezie.

(1) Umiłowani, nie każdemu duchowi wierzcie, lecz badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków wyszło na ten świat. (2) Po tym poznawajcie Ducha Bożego: Wszelki duch, który wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, z Boga jest. (3) Wszelki zaś duch, który nie wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, nie jest z Boga. Jest to duch antychrysta, o którym słyszeliście, że ma przyjść, i teraz już jest na świecie. (1 Jana 4:1-3)

W drugi liście, który prawdopodobnie był osobistym listem do Marii, matki Jezusa, Jan przywołuje ten sam problem.

(7) Bo wyszło na świat wielu zwodzicieli, którzy nie chcą uznać, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele. Taki jest zwodzicielem i antychrystem. (8) Miejcie się na baczności, abyście nie utracili tego, nad czym pracowaliśmy, lecz abyście pełną zapłatę otrzymali. (9) Kto się za daleko zapędza i nie trzyma się nauki Chrystusowej, nie ma Boga. Kto trwa w niej, ten ma i Ojca, i Syna. (10) Jeżeli ktoś przychodzi do was i nie przynosi tej nauki, nie przyjmujcie go do domu i nie pozdrawiajcie. (11) Kto go bowiem pozdrawia, uczestniczy w jego złych uczynkach. (2 Jana 1:7-11)

Zarówno Paweł, jak i Jan, ostrzegają przed odstępstwem i zwiedzeniem, która miało przyjść do kościoła. Paweł zwracając się do starszych kościoła w Efezie, ostrzega ich proroczo, że odstępstwo przyjdzie również od wewnątrz, ze strony liderów kościoła.

W podobny sposób wyraża się Jan w swoich listach, gdzie napiętnuje nie pogan, którym nauka o Chrystusie była obojętna, lecz tych, którzy określając się chrześcijanami, zniekształcali prawdę o śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa. Mówiąc tam o „duchu antychrysta”, Jan miał na myśli ducha zwiedzenia i odstępstwa od prawdy o Chrystusie, w odróżnieniu od konkretnego człowieka, który objawi się w „ostatnich dniach” a którego on w Księdze Objawienia nazywa „bestią”.

 

Trzy fałszywe doktryny, które przejawiały się we wczesnych latach Kościoła:

- Legalizm: zaprzeczenia pełni (wystarczalności) ofiary Jezusa.

- Gnostycyzm: zaprzeczenie człowieczeństwa Jezusa.

- Kult Cezara: zaprzeczenie, że Jezus jest Panem.

 

Troska:

(4) Lecz mam ci za złe, że porzuciłeś pierwszą twoją miłość.

Podstawowym tematem tego listu jest „porzucenie pierwszej miłości”, tzn. miłości i oddania Bogu. Mówiąc inaczej, Jezus daje kościołowi w Efezie do zrozumienia, że byli tak zajęci pracą i służbą dla Niego, że nie mieli już więcej czasu dla Niego samego.

Zobaczmy tutaj przykład Marii i Marty, który przybliża nam ten sam problem:

(38) A gdy szli, wstąpił do pewnej wioski; a pewna niewiasta, imieniem Marta, przyjęła go do domu. (39) Ta miała siostrę, a na imię jej było Maria, która usiadłszy u nóg Pana, słuchała jego słowa. (40) Marta zaś krzątała się koło różnej posługi; a przystąpiwszy, rzekła: Panie, czy nie dbasz o to, że siostra moja pozostawiła mnie samą, abym pełniła posługi? Powiedz jej więc, aby mi pomogła. (41) A odpowiadając rzekł do niej Pan: Marto, Marto, troszczysz się i kłopoczesz o wiele rzeczy; (42) niewiele zaś potrzeba, bo tylko jednego; Maria, bowiem dobrą cząstkę wybrała, która nie będzie jej odjęta. (Ew. Łukasza 10:38-42)

Z tego fragmentu z Ewangelii Łukasza widzimy, że Jezus bardziej preferuje postawę Marii, niż postawę Marty. Służba bez prawdziwego oddania Bogu nie ma prawdziwej wartości. To, czym Bóg jest zainteresowany względem nas to przede wszystkim nasze oddanie Jemu. Służba powinna być konsekwencją naszej miłości i relacji z Bogiem, lecz nigdy nie powinna wyprzeć tych pierwszych rzeczy.

 

Wezwanie:

(5) Wspomnij, więc, z jakiej wyżyny spadłeś i upamiętaj się, i spełniaj uczynki takie, jak pierwej; a jeżeli nie, to przyjdę do ciebie i ruszę świecznik twój z jego miejsca, jeśli się nie upamiętasz.

Zauważmy, co Jezus mówi: „wspomnij”, „opamiętaj się”, i powtórzone „opamiętaj się”. W słowach Jezusa można zauważyć przynaglenie, aby nie zwlekali. Wyrażając to inaczej Jezus mówi im „nawróćcie się teraz”. Gdzie jest „świecznik” Efezu dzisiaj? Nie ma go!

 

(6) Na swoją obronę masz to, że nienawidzisz uczynków nikolaitów, których i ja nienawidzę.

„nienawidzisz uczynków nikolaitów” – zauważmy, że jest napisane o nienawiści „uczynków” a nie samych ludzi.

Co oznacza termin „nikolaici”?

Istnieje opinia, że mamy tutaj do czynienia z nieprzetłumaczalnym słowem z języka greckiego pochodzącym z:

„nicao” -  zdobywać, rządzić; oraz „laos” – świeccy, ludzie.

Może to sugerować, odniesienie do idei podziału na kler i świeckich, jako czegoś, co obraża Jezusa. Używanie swojej duchowej pozycji (kler), aby panować na ludźmi (świeckimi). Wzór duchowego przywództwa jest opisany w Ewangelii Jana, rozdziale 13, gdzie możemy zobaczyć Jezusa myjącego nogi swoim uczniom.

 

Fraza końcowa:

(7) Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do zborów.

 

Obietnica dla zwycięzcy:

Zwycięzcy dam spożywać z drzewa żywota, które jest w raju Bożym.

 

ZASTOSOWANIE LISTU

Zastosowanie lokalne:

Kościół w Efezie zachował czystość doktryny, „doświadczał tych, którzy podawali się za apostołów, a nimi nie byli”. Tutaj, gdzie zawiedli była kwestia oddania Bogu, „porzucili swoją pierwszą miłość”.

 

Zastosowanie do kościołów:

Przesłanie skierowane do kościoła w Efezie, wciąż jest głównym wyzwaniem dla współczesnych kościołów. Dzisiaj problem czystości doktryny wydaje się być bardziej aktualny niż u początków chrześcijaństwa. Nauczanie i kierowanie się prawdą Słowa Bożego pozostaje bardzo często czymś wtórny wobec nauki, tradycji, czy celów jakiejś denominacji lub kościoła. Biblia bardzo często nie jest traktowana jako Słowo Boże, lecz jako księga zawierająca słowa Boga. Fundamentalne prawdy biblijne jak: powrót Jezusa Chrystusa; nastanie tysiącletniego panowania Chrystusa na ziemi; odkupienie Izraela w ostatnich dniach; itp., są konsekwentnie ignorowane, czasem nawet negowane. W wielu wypadkach brak szacunku dla Słowa Bożego jest strasznie rażący.

Drugim wyzwaniem jest problem oddania i miłości do Boga, wyrażającej się w autentycznej i żywej relacji z Nim. Służba dla Boga nigdy nie powinna zastąpić priorytetu społeczności z Nim. Przypomnijmy tutaj słowa Jezusa, który powiedział: „Kto trwa we mnie … ten wydaje wiele owocu; bo beze mnie nic uczynić nie możecie” (Jan 15:5)

 

Zastosowanie osobiste:

Bóg przede wszystkim pragnie naszego oddania. Przypomnijmy pierwsze przykazanie, które Bóg dał Mojżeszowi: V Mojż 6:5

 

PROROCZE ZNACZENIE LISTU

Efez reprezentuje Kościół Apostolski. Zauważmy, że nawet przy końcu pierwszego wieku kościół miał problemy. A więc nawet pierwszy kościół nie jest „solidnym” modelem.

 

 


 

Autorzy o sobie:

Podstawowym celem witryny „Jeszua Mesjasz Nadchodzi” jest pomóc chrześcijanom w zrozumieniu proroczego przesłania Biblii.

Znaczna część zawartej tutaj treści poświęcona jest islamowi. Związane jest to z tym, że – jak wierzymy – islam pełni istotną rolę w scenariuszu czasów ostatecznych. Jakkolwiek, wszelkie materiały dotyczące islamu, w żadnym wypadku nie są zamierzone w celu wzbudzania wrogości względem muzułmanów. Pragniemy pomóc chrześcijanom zrozumieć islam z biblijnego punktu widzenia, a poprzez to wyposażyć ich do wypełnienia obowiązku Wielkiego Posłannictwa, aby „czynić uczniami wszystkie narody” (Mat 28:19-20), co odnosi się również do narodów muzułmańskich.

Innym powracającym tutaj tematem, będzie Izrael. Żyjemy w czasie, gdzie wrogość względem Izraela przybiera na nowej sile, zarówno na płaszczyźnie politycznej, jak i religijnej, również ze strony chrześcijan. Dlatego też bardzo istotne jest przedstawianie biblijnej perspektywy odnośnie Izraela oraz Bliskiego Wschodu.

Podane na tej witrynie interpretacje nie pretendują do miana jedynych właściwych. Celem naszym jest przede wszystkim zachęcenie czytelnika do przeprowadzenia własnych analiz i wyciągnięcia własnych wniosków.

Witryna ta jest niezależnym projektem i nie jest własnością żadnego z kościołów czy wspólnot.

Treści przedstawiane przez nas mieszczą się w ramach nurtu protestanckiego.


 

 

fShare
0