Czytelnia

Przebaczenie

Robert C. Robertson włącz .


Przebaczenie to jedno z najcudowniejszych, najbardziej ważkich stów w języku człowieka. Od samego początku, gdy wskutek grzechu człowiek oddzielił się od Boga, przebaczenie można było uzyskać przez ofiarę ze zwierząt. Przebaczenie uwalnia od wyrzutów sumienia, dodatkowo dając nam dar pojednania z Panem Bogiem.

Z biegiem czasu grzech dowodził swej wielkiej siły, a jego skutki były katastrofalne. Zdarzały się czasy, gdy Pan pozostawiał człowieka na łasce konsekwencji jego grzechu i nie chciał nawet słuchać błagań za winowajców:  "A ty nie wstawiaj się za tym ludem ani nie zanoś za nich błagania, ani modlitwy, albowiem nie wysłucham, gdy będą wołać do Mnie w czasie swojego nieszczęścia (...). Choćby stanęli przede Mną Mojżesz i Samuel, nie miałbym serca dla tego ludu. Wypędź ich sprzed Mojego oblicza" (Jer 11:14; 151).

Podobnie rzekł Pan przez proroka Ezechiela: "... choćby nawet byli z nim ci trzej  mężowie Noe, Daniel i Job, wybawiliby przez swoją sprawiedliwość tylko swoje własne dusze - mówi Wszechmocny Pan (…) tylko oni sami byliby wyratowani, a kraj stałby się pustkowiem" (14:14,16).

Nawet ludziom bogobojnym zdarzyło się popełnić czyny, nieraz wręcz zbrodnie, wymagające pokuty i przebaczenia Bożego. Tak stało się w przypadku króla Dawida. Psalm 51 wyraża jego skruchę i ból, będąc modlitwą o przebaczenie i przywrócenie do bezcennej społeczności z Panem Bogiem."Zmiłuj się nade mną, Boże, według łaski swojej, według wielkiej litości swojej zgładź występki moje! Obmyj mnie zupełnie z winy mojej i oczyść mnie z grzechu mego! Ja bowiem znam występki swoje i grzech mój zawsze jest przede mną. Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem i uczynieni to, co złe w oczach Twoich (...). Ofiarą Bogu milą jest duch skruszony, sercem skruszonym i zgnębionym nie wzgardzisz, Boże" (Ps. 51:3-6, 19).

W dobie bezprecedensowego postępu technicznego nie uległa bynajmniej zmianie nasza potrzeba przebaczenia, nie zmienia się też obietnica Boża, iż łaski i obfitości przebaczenia zaznają ci, którzy Pana Boga szukają.

Będąc na ziemi Mesjasz w swej nauce, cudach, dowiódł nie tylko swej mocy zdolnej uzdrawiać ciało, ale i władzy pozwalającej na uleczenie duszy przez odpuszczenie grzechów. "I oto przynieśli Mu sparaliżowanego, leżącego na boku A gdy Jezus ujrzał wiarę ich, rzeki do sparaliżowanego: Ufaj, synu, odpuszczone są grzechy twoje. A oto niektórzy z uczonych w Piśmie pomyśleli sobie: Ten bluźni. Ale Jezus przejrzawszy ich myśli, rzekł: Dlaczego myślicie źle w sercach swoich? Cóż bowiem jest łatwiej, czy rzec: Odpuszczone są grzechy twoje, czy rzec: Wstań i chodź? Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma moc na ziemi odpuszczać grzechy - rzekł do sparaliżowanego: Wstań, weź łoże swoje i idź do domu swego" (Mat. 9:2-7).

Izajasz mówi o Tym, którego przygotował Pan Bóg: „wzgardzony był i opuszczony przez ludzi, mąż boleści, doświadczony w cierpieniu (...) zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia, a Jego ranami jesteśmy uleczeni. Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan Jego dotknął karą za winę nas wszystkich" (Iz. 53:3-6).

Pan Bóg obarczył swego Syna „kaźnią pokoju naszego" (Biblia Gdańska) „Jego ranami jesteśmy uleczeni". Tu każdy z nas może znaleźć przebaczenie.

Poznanie tej dobrej nowiny pozwoliło wielu doznać odpuszczenia grzechów i pokoju; przebaczenie stało się dla nich rzeczywistością.

 

Robert C. Robertson

 

 

___________________________

Kościół Pana Jezusa Chrystusa w Mikołajkach

 

 

fShare
0