Czytelnia

Kto się narodził z Boga, nie popełnia grzechu

Jakub włącz .


"Każdy, kto się narodził z Boga, nie popełnia grzechu, bo jego nasienie w nim pozostaje i nie może grzeszyć, gdyż narodził się z Boga." (1 Jana 3:9, UBG)
   
Jak to się ma do 1 Jan. 2:1?
   
"Jeśli jednak ktoś zgrzeszy, mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego." (1 Jana 2:1)
   
Czy nie jest to sprzeczność? Prawda godzi obie wypowiedzi Jana. W 2:1 apostoł mówi o pojedynczych potknięciach braci (por. Jak. 3:2), którzy mimo tego nie wypadają z łaski, natomiast w 3:9 mówi o rozmyślnym grzeszeniu, takim, które wynika z braku miłości do braci (co z kolei wynika z odrzucenia nasienia Bożego). W kontekście tego wiersza Jan mówi wręcz o nienawiści do braci i podaje przykład Kaina. Mówi też o braku sprawiedliwości. Czym innym jest uchybienie kogoś, kto miłuje sprawiedliwość i braci, ale się potknął, a czym innym jest grzech kogoś, kto sprawiedliwość i miłość odrzucił wraz z nasieniem Bożym, tzn. nauką Jezusa (choćby po części). Kogoś, kto po prostu z premedytacją odrzuca Ducha łaski i wypada ze stanu odrodzenia.
   
Myśl Jana pomaga uchwycić również ten werset:
   
"A każdy, kto pokłada w nim tę nadzieję, oczyszcza się, jak i on jest czysty." (1 Jana 3:3)
   
Innymi słowy, człowiek trwający w stanie odrodzenia, gdy popełni błąd, żałuje, nawraca się i wzywając imienia Jezus wyznaje to przed Bogiem - "oczyszcza się", zgodnie z 2:1.
   
 Odnowienie nie jest jednorazowym aktem, ale stanem. Człowiek rodzi się na nowo, gdy:

1) Bóg dokonuje przemiany jego umysłu przez naukę Jezusa ("nowe serce"*),

2) uwalnia go od wyroku Adamowego,

 3) obmywa grzechy osobiste i,

4) jednoczy się z nim w Duchu Świętym, który uzdalnia i umacnia.

 

Jeżeli człowiek nie będzie chciał w tym stanie trwać, utraci go. To znaczy:

1) w jego umyśle zgaśnie nauka Jezusa i nastąpi przemiana wsteczna,

2) wróci pod wyrok Adamowy (skoro odrzucił wybawienie od tego wyroku),

3) stanie się znów brudny w grzechach osobistych,

4) Duch nie będzie mieszkał w takiej "świątyni".

 

Stan nowego narodzenia jest faktem tylko wtedy, jeśli zachowane są owe cztery elementy. Nie może brakować choćby jednego! A przecież człowiek przez swój wybór może pozbawić się wszystkich czterech.
   
Wiara w nowe narodzenie jako pojedynczy akt skutkujący w sposób nieutracalny jest abstrakcją. Gdy apostoł Paweł mówi: "Powinniście... ...odnowić się w duchu waszego umysłu; i przyoblec się w nowego człowieka" mówi o staraniach w utrzymaniu daru, którym jest stan nowego narodzenia** (Ef. 4:23-24).
   
Posługując się przykładem Adama, który był człowiekiem uformowanym ręką Boga: czy mógł on powiedzieć tak: "Jestem nowym stworzeniem i jest to stan nieutracalny, bo Bóg nie na darmo stwarza nowe"?
   
Ludzie narodzeni na nowo mogą uczyć się na błędzie Adama. Pierwszy człowiek nie miał takiej możliwości.


   
* Ez. 36:26-27;
   
** por. Ez. 18:31 oraz Rz. 12:2, Ef. 4:23 i Kol. 3:10 (rola człowieka w Bożym dziele odnowienia)

 

Jakub

art. ze strony

Refleksje ucznia Jezusa

 

________________________________

Kościół Pana Jezusa Chrystusa w Mikołajkach

 

 

fShare
0