Czytelnia

Pamiętam do dziś...

Dawid Hahn włącz .


Moi rodzice zawsze w niedzielę szli do kościoła. Tato śpiewał w chórze, a mama grała na organach. Brat i ja mieliśmy dużo swobody podczas nabożeństwa. Przez większość czasu siedzieliśmy sami. Tydzień po tygodniu brat i ja rozrabialiśmy w wejściu po prawej stronie kościoła. Czasami, gdy chór miał przerwę, ojciec brał jednego z nas i dawał mu lanie, co przynosiło wstyd zarówno rodzicom, jak i dziecku.

Pewna niedziela pozostała szczególnie żywo w mojej pamięci. Mój brat i ja znowu nie mogliśmy się powstrzymać. Moment kulminacyjny nabożeństwa zbiegł się ze szczytem naszego złego zachowania: śmiechy, podskakiwanie, wchodzenie i zeskakiwanie z ławki. Kiedy wróciliśmy do domu, tato powiedział, że chce z nami porozmawiać. Wiedzieliśmy, że będzie niedobrze. Poznaliśmy to po jego surowym głosie...
Tej niedzieli jednakże tato kazał, byśmy przyszli do salonu. Wyciągnął kij metrowej długości. Teraz wiedzieliśmy, że sprawa jest poważna. Zamiast zapytać nas, dlaczego źle się zachowywaliśmy i zrobić nam wykład, jacy jesteśmy niegrzeczni, powiedział: "Czuję, że nie sprawdziłem się jako ojciec". Podał kij i powiedział: "Proszę, zbijcie mnie po rękach, ponieważ muszę zostać ukarany za to, że jestem takim złym ojcem i nie nauczyłem was dobrze się zachowywać". Obaj, mój brat i ja myśleliśmy, że żartuje. Jednak on się nie śmiał. Wtedy zrozumieliśmy, że tato mówi serio. Rzadko widziałem, jak mój brat płacze. Nie zapomnę, jak tato krzyknął, aby wziął kij. Potem, gdy wreszcie zaczął uderzać tatę po dłoniach, emocje tak w nim narosły, że wydawało się, iż eksploduje od męki. Nie był w stanie dalej bić ojca.

Kiedy przyszła kolej na mnie, moje ręce osłabły. Nigdy nie zapomnę wrażenia, jakie to zdarzenie wywarło na mnie jako dziecku. Ojciec chciał wziąć lanie, które należało się mnie. Jego postawa, podobna do Chrystusowej, przemawia do mnie głęboko po dziś dzień, zachęca mnie jako ojca do poświęcania się dla moich dzieci.

Nie potrzeba mówić, że nasze zachowanie się zmieniło. Nie chcieliśmy już przechodzić tej udręki. Nie znaczy to, że zachowywaliśmy się odtąd jak aniołki, ale staraliśmy się, aby nasz tato nie musiał już być "ukarany."

"Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan Jego dotknął karą za winę nas wszystkich." Izaj. 53:6

 

- - - - - - -
Społeczność Chrześcijańska w Mikołajkach