Czytelnia

Odstępstwo kościoła w przesłaniu przypowieści

Artur P. włącz .

Artykuł zamieszczono za zgodą autora ze strony: Jeszua Mesjasz nadchodzi

Ewangelia Mateusza, rozdział 13.

Dlaczego Jezus nauczał w języku przypowieści?

Przypowieści zazwyczaj są rozumiane jako obrazowy, alegoryczny sposób wyjaśniania złożonych, głębokich prawd. W tym sensie, wydawałoby się, że wybór przypowieści poprzez Jezusa jako środka przekazu, miał na celu ułatwienie zrozumienia jego przesłania.

Jednakże ze słów Jezusa wynika coś wręcz przeciwnego. Jezus wyjaśnia uczniom, że używa przypowieści, aby ludzie nie byli w stanie go zrozumieć, chyba, że Duch Święty objawi im ich znaczenie.

W Ewangelii Mateusza jest napisane:

(10) I przystąpiwszy uczniowie, rzekli mu: Dlaczego mówisz do nich w podobieństwach? (11) A On, odpowiadając, rzekł: Wam dane jest znać tajemnice Królestwa Niebios, ale tamtym nie jest dane. (12) Albowiem temu, kto ma, będzie dane i obfitować będzie; a temu, kto nie ma, i to, co ma, będzie odjęte. (13) Dlatego w podobieństwach do nich mówię, bo, patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. (Mat 13:10-13)

Również:

(34) To wszystko mówił Jezus do ludu w podobieństwach, a bez podobieństwa nic do nich nie mówił. (35) Aby się wypełniło, co powiedziano przez proroka, gdy mówił: Otworzę w podobieństwach usta moje, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata. (Mat 13:34-35)

Czytając Ewangelię Mateusza możemy zauważyć, że poczynając od 13 rozdziału Jezus publicznie naucza wyłącznie w przypowieściach. Wyjaśnienie przypowieści podaje natomiast prywatnie, wyłącznie swoim uczniom.

Punktem zwrotnym w służbie Jezusa było wydarzenie opisane w rozdziale 12, w którym to Jezus zostaje oskarżony o współpracę z diabłem (Mat 12:22-31). Od tego momentu z powody niewiary ludzi Jezus zwraca się do tłumów wyłącznie w przypowieściach.

W Ewangelii Jana, w 12 rozdziale, jest napisane:

(37) A chociaż tyle cudów dokonał wobec nich, nie wierzyli w niego, (38) aby się wypełniło słowo proroka Izajasza, jakie wypowiedział: Panie, któż uwierzył wieści naszej, a komu objawiło się ramię Pana? (39) Dlatego nie mogli uwierzyć, że znowu rzekł Izajasz: (40) Zaślepił oczy ich i zatwardził serce ich, aby nie widzieli oczami swymi i nie rozumieli sercem swym, i żeby się nie nawrócili, i żebym ich nie uzdrowił. (Jan 12:37-40)

Wybranie języka przypowieści, jako środka przekazu prawdy ewangelii, była aktem miłosierdzia ze strony Jezusa. Jezus znając serca ludzi i proroczo wiedząc, że nie przyjmą jego słów, zdecydował się mówić do nich w przypowieściach, aby nie byli w stanie go zrozumieć i w ten sposób, nie powiększać ich kary w dniu sądu.

W tym samym 12 rozdziale Ewangelii Jana, Jezus mówi:

(48) Kto mną gardzi i nie przyjmuje słów moich, ma swego sędziego: Słowo, które głosiłem, sądzić go będzie w dniu ostatecznym. (Jan 12:48)

Analizując znaczenie przypowieści, musimy wziąć pod uwagę to, że prawdziwe ich przesłanie może być inne od tego, które wydaje nam się oczywiste na pierwszy rzut oka. Miejmy na uwadze to, że przypowieści nie miały być dostępne dla każdego słuchacza, lecz, aby je zrozumieć należało polegać na Duchu Świętym i objawieniu z góry.

 

Czego dotyczą przypowieści?

Zwróćmy uwagę na to, o czym była mowa w Mat 13:35: ?Otworzę w podobieństwach usta moje, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata". Zagadnienia przedstawione przez Jezusa w przypowieściach, nie występują w Starym Testamencie. Są to nowe zagadnienia, który były ?trzymane w tajemnicy" od założenie świata.

Czym jest ta rzecz trzymana w tajemnicy od założenia świata?
Paweł w Liście do Efezjan pisze:

(2) bo zapewne słyszeliście o darze łaski Bożej, która mi została dana dla waszego dobra, (3) że przez objawienie została mi odsłonięta tajemnica, jak to powyżej krótko opisałem. (4) Czytając to, możecie zrozumieć moje pojmowanie tajemnicy Chrystusowej, (5) która nie była znana synom ludzkim w dawnych pokoleniach, a teraz została przez Ducha objawiona jego świętym apostołom i prorokom, (6) mianowicie, że poganie są współdziedzicami i członkami jednego ciała i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez ewangelię. (Efez 3:2-6)

Tajemnica ta nie dotyczyła tego, że poganie mieli dostąpić zbawienia, ponieważ Stary Testament mówi o tym wielokrotnie. Tajemnica ta dotyczyła tego, że poganie są współdziedzicami i członkami jednego ciała i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez ewangelię. Tajemnica ta dotyczyła Kościoła.

 

Przypowieść o siewcy (Mat 13:3-9; 18-23)
(1) Tego dnia wyszedł Jezus z domu i usiadł nad morzem. (2) I zebrało się wokół niego mnóstwo ludu; dlatego wstąpił do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. (3) I mówił do nich wiele w podobieństwach. I rzekł: Oto wyszedł siewca, aby siać. (4) A gdy siał, padły niektóre ziarna na drogę i przyleciało ptactwo i zjadło je. (5) Inne zaś padły na grunt skalisty, gdzie nie miały wiele ziemi, i szybko powschodziły, gdyż gleba nie była głęboka. (6) A gdy wzeszło słońce, zostały spieczone, a że nie miały korzenia, uschły. (7) A inne padły między ciernie, a ciernie wyrosły i zadusiły je. (8) Jeszcze inne padły na dobrą ziemię i wydały owoc, jedne stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. (9) Kto ma uszy, niechaj słucha.

Wyjaśnienie:

(18) Wysłuchajcie, więc podobieństwa o siewcy. (19) Do każdego, kto słucha słowa o Królestwie i nie rozumie, przychodzi Zły i porywa to, co zasiano w jego sercu: to jest ten, kto jest posiany na drogę. (20) A posiany na gruncie skalistym, to ten, kto słucha słowa i zaraz z radością je przyjmuje, (21) ale nie ma w sobie korzenia, nadto jest niestały i gdy przychodzi ucisk lub prześladowanie dla słowa, wnet się gorszy. (22) A posiany między ciernie, to ten, który słucha słowa, ale umiłowanie tego świata i ułuda bogactwa zaduszają słowo i plonu nie wydaje. (23) A posiany na dobrej ziemi, to ten, kto słowa słucha i rozumie; ten wydaje owoc: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, a inny trzydziestokrotny.

W przypowieści o siewcy znajdujemy opis czterech rodzajów postaw, jakie ludzie przyjmują w odpowiedzi na ewangelię.

- Pierwszą kategorię stanowią ludzie, którzy nie rozumieją przesłania ewangelii.

Jest to kategoria, która bez wątpienia obejmuje największą grupę ludzi.

Zauważmy, że tymi, którzy porywają słowo Boże z serc ludzi niewierzących są duchy nieczyste, symbolizowane tutaj przez ptaki.

- Druga kategorię stanowią ludzie, którzy chociaż przyjęli prawdę o Jezusie z otwartością i radością, to jednak nie poświęcili czasu, ani nie włożyli wysiłku w to, aby w pełni zrozumieć tą nową rzeczywistość.

Ludzie z tej kategorii nie przeorganizowali swojego życia, aby oprzeć go na tym nowym fundamencie, dlatego też nie będą w stanie dać odporu okolicznościom, które konfrontują ich system wierzeń.

- Trzecią kategorię stanowią ci, którzy pomimo tego, że przyjęli Słowo Boże, zostali uwiedzieni przez rzeczy, które ten świat ma do zaoferowania, w konsekwencji odchodząc od Boga.

- Czwartą kategorię stanowią ludzie, którzy rozumieją Słowo Boże i wydają owoce nowego życia w Chrystusie.

Ważne jest abyśmy zwróćmy uwagę na sekwencję, która się tutaj pojawia, w odniesieniu do ludzi wydających owoce wiary: 100, 60 i 30. Zauważmy, że sekwencja ta jest malejąca! Sprawia to wrażenie, że owocność będzie się obniżać wraz z upływem czasu.

Czy może to sugerować, że wraz z obniżaniem się stopnia owocności Kościół dojdzie w konsekwencji do stanu odstępstwa?

 

Przypowieść o ziarnie gorczycznym (Mat 13:31-32)

(31) Inne podobieństwo podał im, mówiąc: Podobne jest Królestwo Niebios do ziarnka gorczycznego, które wziąwszy człowiek, zasiał na roli swojej. (32) Jest ono, co prawda, najmniejsze ze wszystkich nasion, ale kiedy urośnie, jest największe ze wszystkich jarzyn, i staje się drzewem, tak iż przylatują ptaki niebieskie i gnieżdżą się w gałęziach jego.

Przypowieść ta zazwyczaj jest kompletnie błędnie rozumiana. Najczęściej spotykane interpretacje mówią o tym, że w przypowieści o ziarnie gorczycznym Jezus nakreślił obraz rozwoju Kościoła, który z małego ziarenka rozrośnie się do drzewa o rozłożystych gałęziach, obejmując cały świat.

Jednakże jest kilka problemów z tą interpretacją.

Zauważmy, że gorczyca jest rośliną o niewielkich rozmiarach. Ziarnko gorczycy z przypowieści Jezusa osiąga anomalne rozmiary, nietypowe dla tej rośliny, rozrasta się do rozmiarów drzewa. Mamy tu do czynienia z oczywistą anomalią.

Co reprezentują ptaki, które gnieżdżą się w jej gałęziach?

Przypomnijmy, że ptaki w ?przypowieści o siewcy" symbolizowały duchy nieczyste, demony.

Terminy występujące w Biblii najczęściej zachowują te same znaczenie poprzez całą Księgę. Wydaje się logiczne, że Jezus używając symbolu "ptaki" w Przypowieści o siewcy oraz w Przypowieści o ziarnku gorczycznym używa go w tym samym znaczeniu.

Przyjmując, że termin "ptaki" mówi o demonach i duchach nieczystych, implikuje to, że Kościół rozrośnie się do monstrualnych rozmiarów, tak, że stanie się schronieniem wszelkiej nieczystości, odstępstwa i zwiedzenia.

 

Przypowieść o kwasie (Mat 13:33)

(33) Inne podobieństwo powiedział im: Podobne jest Królestwo Niebios do kwasu, który wzięła niewiasta i rozczyniła w trzech miarach mąki, aż się wszystko zakwasiło.

Przypowieść ta jest często interpretowana w podobny sposób do przypowieści o ziarnie gorczycznym, jako odnosząca się do wzrostu kościoła.
Ponownie tutaj jest kilka problemów z tradycyjną interpretacją.
Zauważmy, że kwas zarówno w Starym, jak i Nowym Testamencie, jest zawsze używany jako symbol grzechu.

"Trzy miary mąki" z kolei w tradycji żydowskiej symbolizują ofiarę pojednania.

Nawiązuje to do wydarzenia opisanego w Księdze Rodzaju, gdy Abrahama odwiedził Pan (Jezus) wraz z towarzyszącymi mu dwoma aniołami. Abraham poprosił swoją żonę o przygotowanie posiłku dla nich, którego częścią były placki, uczynione z trzech miar mąki (1 Mojż. 18:6).

W Księdze Kapłańskiej znajdujemy nakaz, aby ofiary z pokarmów składane Panu, nigdy nie były przyrządzane na kwasie (3 Mojż. 3:11).

W przypowieści tej widzimy obraz, który z żydowskiego punktu widzenia musi być zatrważający.

Bardziej adekwatna wydaje się interpretacja przyjmująca, że kwas w tej przypowieści jest symbolem grzechu. Ponownie przypowieść ta mówi o odstępstwie w Kościele ostatnich dni.

 

Podsumowanie

W Ewangelii Łukasza 18:8. Jezus stawia tam pytanie: ?Tylko czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?".

Podobnej treści przesłanie znajdujemy w Księdze Objawienia.

W Księdze Objawienia apostoł Jan zawarł posłanie Jezusa Chrystusa skierowane do siedmiu kościołów, które znajdowały się w Azji Mniejszej. Siedem miast wymienionych przez Jana to: Efez, Smyrna, Pergamon, Tiatyra, Sardes, Filadelfia, Laodycea.

Lokalna charakterystyka kościołów, do których Jezus adresuje swoje przesłanie i problemy, z którymi one zmagały się proroczo odwzorowują historię chrześcijaństwa aż do naszych czasów.

Uwzględniając porządek chronologiczny, w jakim te listy występują, reprezentują one odpowiednio:

Efez - kościół apostolski; Smyrna - kościół prześladowany (I - IV wiek); Pergamon - zjednoczenie kościoła z cesarstwem za Konstantyna (IV wiek); Tiatyra - kościół średniowieczny; Sardes - reformacja; Filadelfia - kościół misjonarski; Laodycea - kościół odstępczy.

Jak widzimy w Księdze Objawienia jest zawarte przesłanie Jezusa, że Kościół czasów ostatecznych będzie tkwił w odstępstwie.

Wiele fragmentów Biblii zdaje się sugerować, że nadejdzie czas, gdy prawdziwy Kościół Chrystusa będzie musiał zejść do ?podziemia", ponieważ będzie prześladowany, nie tylko przez ?świat", ale przez oficjalne kościoły chrześcijańskie.



Autor: Artur P.

(W opracowaniu tego artykułu wykorzystano wykład Chucka Misslera "The Book of Matthew".)

fShare
0